Όντας όμως λιγότερο από μία εβδομάδα κοντά στις ανοιχτές κάλπες, η στήλη δεν μπορεί να αποφύγει ούτε τις αναμνήσεις από παλιές εκλογικές αναμετρήσεις, ούτε τις σκέψεις για το ρόλο του διαδικτύου (sic) στην επερχόμενη «μάχη». Και μπορεί όσον αφορά τις πρώτες, η απόφαση να τις κρατήσει για τον εαυτό της να είναι εύκολη, καθώς εκτός από τη ματαιότητα της όποιας αναδρομής θα ήταν μάλλον άκομψο να καταχραστεί το χώρο ενός κλαδικού εντύπου για πολιτικά παραληρήματα, όσον αφορά όμως τις δεύτερες το κλίμα επιβάλλει έστω μία μικρή παρεμβολή.

Κατ’ αρχήν η στήλη οφείλει να ευχαριστήσει δημόσια το σύνολο του δημοσιογραφικού και πολιτικού κόσμου που απέφυγε επιμελώς να μνημονεύει σε καθημερινή βάση το παράδειγμα Obama και τη στρατηγική του όσον αφορά sτα social media. Ειλικρινά, μετά το παραλήρημα στις εκλογές των ΗΠΑ όσον αφορά την ευφυή τακτική το σημερινού Προέδρου τους, ούτε η πιο αισιόδοξη πλευρά μου δεν πίστευε πως οι αναφορές και οι συσχετίσεις θα ήταν τόσο διακριτικές. Ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας. Δεν θα άντεχα άλλη Barakιάδα και πολύ περισσότερο δεν θα άντεχα άλλες ανίερες συγκρίσεις με την ελληνική online πραγματικότητα όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τις παρουσίες των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών μέσα στο internet. Και παρακαλώ πολύ να μην ακούσω την κλασική ερώτηση «Γιατί δεν έχουν βελτιωθεί τα πράγματα σε σχέση με το παρελθόν;» – γιατί θα απαντήσω ότι το χειρότερο δεν πρέπει να είναι το μέτρο. Παρακαλώ επίσης να μη με ξανά-ρωτήσετε πώς βλέπω την παρουσία των πολιτικών μας στο Facebook και στο Twitter, γιατί θα απαντήσω για πολλοστή φορά πως αν θέλω δελτία τύπου και κλισέ προτιμώ την TV που έχει και ενδιάμεσα διαφημίσεις με μουσική υπόκρουση Waterboys.

Θα μου πείτε φυσικά ότι υπάρχει και η επόμενη ημέρα και εκεί δύσκολα θα το αποφύγουμε. Συμφωνώ, αλλά μέχρι τότε θα έχουν βγει τα καινούρια ελληνικά projects (χα!), θα έχουμε και 1-2 ηχηρές μεταγραφές και κάπως θα το σώσουμε το έργο. Ελπίζουμε.