Η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να αναπτύσσεται ως ενιαίο σύστημα. Οι σύνθετες ροές ανθρώπων, γνώσης, αγαθών και κεφαλαίων δημιουργούν ένα δίκτυο που ξεπερνά γεωγραφική θέση, εθνικές οικονομίες και κοινωνικές ομάδες και επιτρέπει αλληλεπιδράσεις μεγάλης κλίμακας ανά πάσα στιγμή. Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για περισσότερη καινοτομία και νέα μοντέλα επιχειρηματικότητας, που λαμβάνουν υπόψη την αυξημένη ικανότητα δικτύωσης παραγωγών και καταναλωτών.

Ο παγκόσμιος πληθυσμός γερνάει, γίνεται πιο αστικός, περισσότερο ασιάτης και συχνότερα μετακινούμενος. Παραδοσιακές κοινωνικές και εθνικές δομές αλλάζουν εγείροντας προβληματισμούς για τη διατήρηση της προσωπικής και της εθνικής ταυτότητας και γεννώντας αντίρροπα φαινόμενα ρυθμιστικών παρεμβάσεων και προστατευτισμού, συγκρούσεων, εθνικισμού και αντι-μετανάστευσης.

Η μετατόπιση της οικονομικής δύναμης σε BRICs και Ασία οδηγεί σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση όπου από τις λίγες υπερδυνάμεις, περνάμε σε πολλαπλές εστίες ισχύος σε όλα σχεδόν τα γεωγραφικά πλάτη. Ο αναπτυσσόμενος κόσμος συνεισφέρει στην παγκόσμια ανάπτυξη περισσότερα από τον αναπτυγμένο και γεννάει τις πιο σημαντικές νέες αγορές, εμβολιάζει τα δυτικό σύστημα αξιών και προτύπων και επηρεάζει αποφασιστικά τον διεθνή τρόπο σκέψης και δράσης.

Οι φυσικοί πόροι απειλούνται αφού η κατανάλωση αυξάνεται ταχύτερα από τις αντοχές του πλανήτη. Οι τιμές των προϊόντων θα συνεχίσουν να αυξάνουν και η έμφαση θα δοθεί σε παρεμβάσεις για βιώσιμη ανάπτυξη, καθαρή ενέργεια και περιβαλλοντική προστασία αλλά και σε τεχνολογίες αύξησης παραγωγικότητας των πόρων, όπως η νανοτεχνολογία και η βιοτεχνολογία.

Η αποτυχία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος οδηγεί στην αύξηση του κυβερνητικού ελέγχου, των παρεμβάσεων και κανονισμών και σε νέα διεθνή πρότυπα που προσπαθούν να αυξήσουν τη διαφάνεια, αλλά περιορίζουν την οικονομική ελευθερία. Εντούτοις, τα αυξανόμενα ελλείμματα και οι γηράσκοντες πληθυσμοί φέρνουν τις κυβερνήσεις στην κρίσιμη καμπή όπου θα χρειαστεί να διαθέσουν κοινωνικές υπηρεσίες με χαμηλότερο κόστος και άρα, στην ανάγκη δημιουργικής συνεργασίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να γίνονται δέκτες της κριτικής ως συνυπεύθυνες για την κρίση αλλά και ως φορείς της ελπίδας για έξοδο και βιώσιμη αλλαγή. Είναι στο χέρι της κάθε μιας να αποφασίσει το ρόλο της και, μέσα από αυτόν, το μέλλον της.