Πηγαίνοντας ένα βήμα πέρα από τα σχόλια των διαδρόμων, το βρετανικό περιοδικό PR Week έβαλε την κάθε πλευρά να μιλήσει δομημένα για την άλλη. Θέματα όπως, πόσο ικανούς στη δουλειά τους θεωρούν οι μεν τους δε, αν η κάθε πλευρά πιστεύει ότι η άλλη αμείβεται ικανοποιητικά, αλλά και οι… επιδόσεις στην κατανάλωση αλκοόλ (είπαμε, είναι βρετανική η έρευνα), αποτέλεσαν αντικείμενο διερεύνησης των απόψεων 300 ερωτηθέντων.
Παρόλο λοιπόν που η γενική αντίληψη είναι αυτή της καλής συνεργασίας, η έρευνα αποκαλύπτει έλλειμμα εμπιστοσύνης, παρεξηγήσεις αλλά και … θυμό, ως μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη σχέση: Οι άνθρωποι των PR καταλογίζουν στους δημοσιογράφους απότομη συμπεριφορά που συχνά αγγίζει την αγένεια, και οι τελευταίοι διαφωνούν σε ποσοστό 46% με τοποθέτηση που λέει ότι τα στελέχη PR κάνουν καλά τη δουλειά τους…
Το πιο ενδιαφέρον ίσως όμως κομμάτι στην έρευνα, πέρα από τα… «μαχαιρώματα», είναι οι λόγοι πίσω από τις συμπεριφορές που οι μεν εντοπίζουν στη δουλειά των δε, μέσα από τα σχόλιά τους. Και οι λόγοι αυτοί, έχουν να κάνουν με τις «παθογένειες» που βαραίνουν όλο και περισσότερο την κάθε πλευρά. Οι άνθρωποι των PR για παράδειγμα, αναγνωρίζουν τον αυξανόμενο όγκο δουλειάς που καλούνται να διαχειριστούν οι δημοσιογράφοι –με την αύξηση των καναλιών επικοινωνίας και την αντίστοιχη μείωση του ανθρώπινου δυναμικού στα Μέσα-, γεγονός που προφανώς τους οδηγεί στην αγένεια όταν δεν παίρνουν αυτό που θέλουν όταν το θέλουν. Από την άλλη, οι δημοσιογράφοι εντοπίζουν τη συχνή έλλειψη γνώσης των στελεχών PR για το διαφορετικό αντικείμενο κάθε Μέσου, γεγονός που οδηγεί στη διοχέτευση άσχετου υλικού, μη αξιοποιήσιμου. Μήπως κι αυτό δεν οφείλεται σε μείωση πόρων και αύξηση όγκου δουλειάς για τα PR;
Η σημαντικότερη σχέση στον χώρο της επικοινωνίας, διακυβεύεται σήμερα πάνω στη βάση προβλημάτων που δεν έχουν αναγκαστικά να κάνουν με τους δύο αυτούς κόσμους. Κι εκεί, βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος για το τρίτο αλλά και το τέταρτο πρόσωπο της όλης ιστορίας: Τον πελάτη και τον τελικό αποδέκτη: Τον αναγνώστη/καταναλωτή…