Όπως συμβαίνει πάντα στα μεγάλα έργα, οι γνώμες διχάστηκαν. Άλλοι είπαν «Α, τι ωραία» και άλλοι «Α, τι χάλια» διότι δεν βρήκαν το μουσειακό design του γούστου τους. Άλλοι υπεραμύνθηκαν των γύρω κτιρίων που κινδυνεύουν από κατεδάφιση, άλλοι ήταν της άποψης ότι έπρεπε να κατεδαφιστούν όχι μόνο τα γύρω κτίρια αλλά και όλη η πόλη, έτσι όπως έχει γίνει. Και οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι «Παιδιά, ξεχάσαμε να φτιάξουμε ένα πάρκινγκ». Ε, μέσα στο δημιουργικό οίστρο, όλο και κάτι θα σου ξεφύγει.

Το θέμα είναι μετά τη Eurovision όπου ο Sakis μπορεί να μην κέρδισε βραβείο αλλά κέρδισε τις εντυπώσεις, η Ελλάδα -και δη η Αθήνα- συγκεντρώνει και πάλι το παγκόσμιο ενδιαφέρον με τα εγκαίνια του μουσείου της, εορταί και πανηγύρεις, διασημότητες, πού θα παρκάρουν οι διασημότητες θα δούμε, εν πάση περιπτώσει είμαστε όλοι πολύ ευχαριστημένοι.

Οι διασημότητες, δοθείσης ευκαιρίας που έρχονται στην Αθήνα -δεν έρχονται δα και κάθε μέρα, τι να κάνουν- θα έπρεπε να μην περιοριστούν εντός μουσείου και ολίγον στα πέριξ, αλλά να κάνουν και μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης, τουτέστιν στην Ομόνοια και στα επίσης πέριξ. Εκεί, να θαυμάσουν στην πράξη τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση, όλες οι φυλές συγκεντρωμένες αναμίξ, ενώ η πλατεία αυτή καθαυτή ως προς το design όχι μόνο ξεπερνά το νέο μουσείο, αλλά ισοπεδώνει τα πάντα που θα τολμούσαν να αναμετρηθούν μαζί της.

Και εκεί, στα πέριξ, όπου άλλοτε υψώνονταν υπερήφανα τα αρχοντικά και τα μεγαλόπρεπα κτίρια, ζει και ασφυκτιά ένας αλλιώτικος κόσμος, χωρίς ιστορικά μάρμαρα και αρχαία αξεσουάρ αλλά σε ρυπαρά κατειλημμένα κτίρια, στους δικούς του ρυθμούς -ή μάλλον στη δική του αρρυθμία- και στη δική του απόγνωση, που σιωπηρά τη μοιράζεται όλη η πόλη. Αυτήν την εικόνα της Αθήνας κανένα υψηλό πρόσωπο -η υψηλότητα μας μάρανε- δεν θέλει να τη δείξει στους ευγενείς προσκεκλημένους του, αφού κανείς δεν θέλει να την ξέρει. «Μακριά από μας» και ας είναι δίπλα μας.

Μπορεί η Αθήνα να μην έχει ζωολογικούς κήπους, όπως άλλες πόλεις (και καλύτερα, εδώ που τα λέμε), όμως οι στρουθοκάμηλοι είναι είδος εν υπερ-επαρκεία και αναπληρώνει το κενό. Τις ψηφίζουμε, κιόλας.