Αναφέρομαι στην προσέγγιση του βρετανικού τηλεοπτικού δικτύου Sky και στην πρωτοτυπία με την οποία αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το Twitter σε διαφημιστική του καμπάνια. Ας δούμε όμως ακριβώς το case. Η καμπάνια συνδυάζει tweets και ψηφιακά διαφημιστικά ταμπλό (Interactive billboard) που βρίσκονται σε ελεγχόμενους χώρους, όπως οι σταθμοί του βρετανικού μετρό και ουσιαστικά φέρνει τους χρήστες σε συνομιλία με το Billboard. Πώς; Ζητώντας τους (μέσω των ταμπλό) να στείλουν tweets με το hashtag #whatsonsky και ακολούθως να πάρουν απαντήσεις με προτάσεις από το πρόγραμμα των διαφόρων καναλιών του δικτύου. Φυσικά, τα εν λόγω tweets θα εμφανίζονται στα ταμπλό, επιτρέποντας έτσι στους χρήστες που τα έχουν στείλει να αισθανθούν μεγαλύτερο interaction με το δίκτυο (ή μεγαλύτερο engagement με το brand αν το δείτε με άλλο φωτισμό). Προτιμήστε όποιον όρο θέλετε, αρκεί να μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Αυτή η λογική θα ήταν μάλλον επιδερμική για να την κάνει θέμα ο υπογράφον.

Αυτό που δείχνει τη βαθιά εμπλοκή με τη λογική του Μέσου, είναι το γεγονός πως η καμπάνια αξιοποιεί τη διαφορά στον βαθμό δημοτικότητας του κάθε χρήστη. Έτσι, οι χρήστες με πολλούς followers ή με μηνύματα που γίνονται συχνά retweet, λαμβάνουν τελικά λιγότερο τυποποιημένες απαντήσεις και πολύ πιο σχετικές με τις πληροφορίες που έχουν στο προφίλ τους.

Ναι φυσικά γνωρίζω ότι η αναλογία Facebook/Twitter δεν είναι στην Ελλάδα η ίδια με την αλλοδαπή. Για την ακρίβεια, ενώ η συνηθισμένη αναλογία είναι 3:1, στην Ελλάδα είναι 20:1 και συνεπώς τέτοιες ενέργειες μπορεί να μοιάζουν μακρινές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε στις λογικές όπου τα πάσης φύσης Μedia περιορίζονται σε RSS Feeds και απαντήσεις σε επιλεγμένους χρήστες, ούτε στα brands που παίζουν ζάρια για να αποφασίσουν την παρουσία τους ή την απουσία τους στο ιδιαίτερο αυτό SNS. Μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι το 20:1 μπορεί ποσοτικά να απέχει από το επιθυμητό, αλλά ποιοτικά διακρίνεται από την κυριαρχία των influencers.

Και όλοι μας ξέρουμε τι σημαίνει αυτό…