Πού να χωρέσει σε ένα μονόστηλο, όλη η λεβεντιά της φυλής; Πού να στριμώξεις σε 400 λέξεις διπλοπενιές και μαυροδάφνες και άλλα τέτοια ντελίρια; Ούτε ο πιο βαρεμένος ρεμπετόμαγκας blogger σε διαγωνισμό για τη δόξα του ελληνικού κινηματογράφου δεν τα καταφέρνει. Πόσο μάλλον ο ταπεινός σας συντάκτης που δεν υπήρξε ποτέ και fan της διπλοπενιάς.

Ας είναι όμως. Καθείς εφ’ ω ετάχθη. Και εμείς είμαστε ταγμένοι στο μεγαλείο του ελληνικού web και ουχί της μεγάλης οθόνης και του παλκοσένικου. Έτσι, μία-μία φορά που ακούμε τη Μαιρούλα, άλλοι μερακλώνουν και εμείς σκεφτόμαστε με τι θα αντικαταστήσουμε το πρώτο συνθετικό του σουξέ. «Του Linuxά απέναντι;» «του Marketer απέναντι;» «του SEMιτζή απέναντι;» Βάλτε ό,τι θέλετε. Όποιος όμως έχει κάνει έστω κάποια φεγγάρια σε εφημερίδα έχει σιγοτραγουδήσει τουλάχιστον μία φορά «του υλατζή απέναντι». Και αυτό είναι το σημερινό θέμα του Akrothigws. Η άγνωστη στους αμύητους φυσιογνωμία του πιο κομβικού προσώπου σε μία εφημερίδα.

Του προσώπου που χωρίς αυτό, όχι 56 σελίδες με ειδήσεις -γκουχ γκουχ- δεν κυκλοφοράνε το πρωί αλλά ούτε ένα τυπογραφικό με ελληνικές παροιμίες την εβδομάδα δεν βγαίνει, όσα DVD και αφιερώματα σε σπίτια 284 τετραγωνικών διακοσμημένων με μεράκι και αν βάλετε δώρο. Ακούγεται υπερβολικό; Ίσα – ίσα φίλες και φίλοι. Παρότι λατρεύω την υπερβολή και το περιττό, αυτή τη φορά είμαι υπέρ το δέον φειδωλός. Ο Υλατζής για τους ανθρώπους των media γράφεται με κεφαλαίο «Υ». Γιατί είναι ο μόνος -ναι, ο μόνος- που γνωρίζει την εφημερίδα κυριολεκτικά απ’ έξω και ανακατωτά. Από το πρωτοσέλιδο χτύπημα στα «πανωτόκια» μέχρι τα μονοστηλάκια με τις διαψεύσεις, τους γάμους και τα «9011…». Όλα με τη σωστή σειρά. Ακριβώς που είναι και ακριβώς ποιο ρόλο επιτελούν. Όλοι οι υπόλοιποι ξέρουν, αλλά μόνο ότι τους ενδιαφέρει. Ο Υλατζής ξέρει και κατευθύνει τα πάντα.

Πάμε τώρα στη σκληρή δική μας πραγματικότητα. Online media 2009 εν Ελλάδι. Ξέρετε πολλούς υλατζήδες; Προσωπικά ελάχιστους, και αυτοί αμφιβάλλω αν γνωρίζουν καν τον όρο. Λίγο παλιότερα, το σύνολο του content ενός web site το γνώριζε σχεδόν αποκλειστικά ο webmaster. Σιγά – σιγά κάποιοι αρχισυντάκτες έκαναν την εμφάνισή τους αλλά σπανίως λέρωσαν τα χέρια τους με την άχαρη δουλειά του «ανεβάσματος κειμένων». Σήμερα οι αγγελίες για καταχωρητές περιεχομένου περιγράφουν πλήρως τη θέση. Κάποιος junior που σκαμπάζει και 5-10 κόλπα στο Ρhotoshop και διάβασε μικρός τον Όλιβερ Τουίστ είναι αρκετός. Συνήθως είναι και ο μόνος που ξέρει τι ζόρι είναι να συντηρείς ένα media web site και ο μόνος που το γνωρίζει στο σύνολό του.

Και αυτό εμείς τώρα πρέπει να το θεωρήσουμε φυσιολογικό, έτσι δεν είναι;