Πρόκειται για μία μάλλον αδιάφορη τεχνική, η οποία και αποτελεί υβριδικό μοντέλο από τις τεχνικές που ακολουθούν ορισμένοι (όχι όλοι) δάσκαλοι Ζεν και ορισμένοι (επίσης όχι όλοι) μαθητευόμενοι consultants, που δεν έχουν μάθει ακόμα πως δεν είναι όλοι οι δάσκαλοι Ζεν σοβαροί – με αποτέλεσμα να αντιγράφουν όποια ασυναρτησία τους φαίνεται πιο «πιασάρικη» και να την πλασάρουν ως «λύση» ή «δρόμο». Αδιάφορη ξε-αδιάφορη όμως, στη δική μας περίπτωση μπορεί να είναι αποτελεσματική. Ας απαντήσω λοιπόν.

Πάλι Social Media φίλες και φίλοι. Ναι πάλι. Γιατί τους κρίσιμους αυτούς μήνες που διανύουμε ως χώρα και ως αγορά, δύο είναι τα θέματα που μπορεί να ασχοληθεί μία «καθωσπρέπει» στήλη χωρίς να κινδυνεύει να θεωρηθεί βαρετή. Τα Social Media και η περαίωση. Και καθώς η δεύτερη αφενός δεν άπτεται του αντικειμένου μας και αφετέρου, δεν σηκώνει και πολύ φιλοσοφία, ο μόνος δρόμος οδηγεί στα ένδοξα SNSs. Βαρεθήκατε να ακούτε; Εμείς να δείτε φίλες και φίλοι. Εμείς να δείτε. Αφού αρχίζουμε -κάποιοι- να πιστεύουμε ότι υπάρχει κάποιο οργανωμένο σχέδιο ώστε να υποχρεωθούμε είτε να κλείσουμε όλα τα accounts μας σε FB και Twitter, είτε να φτιάξουμε -και εμείς- καμία 500αριά fake (accounts) και να τα διαφημίζουμε ως «δίκτυο» που ελέγχουμε στο πλαίσιο μιας οργανωμένης οnline PR εκστρατείας.

Την πέταξα την «μπηχτή» μου και συνεχίζω. Το πρόβλημα όμως -της στήλης τουλάχιστον- δεν είναι ότι ακούει μόνο για τα Social Media. Αυτό -υπό κάποιες συνθήκες- θα μπορούσε να είναι και καλό. Το πρόβλημα είναι ότι ακούει συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Για τον κόσμο που «δεν συγχωρεί», για το «δύσκολο αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον περιβάλλον», για το «ROI που δεν αποτιμάται εύκολα» και για ένα πλούσιο σετ από παρόμοιες κοινοτυπίες. Όλα αυτά, με τη συνοδεία μίας γερής δόσης αυτοκριτικής – η οποία εκτιμώ ότι παίζει και ένα ρόλο «κάθαρσης».

«Φταίξαμε» λέει ο ποιητής. «Δεν αντιληφθήκαμε γρήγορα τι έπρεπε να κάνουμε» «δεν υιοθετήσαμε τον απαιτούμενο τρόπο σκέψης», «δεν επιτρέψαμε να αναπτυχθεί ένα περιβάλλον που να επιτρέπει σήμερα δραστικές κινήσεις». ΟΚ guys, δε διαφωνούμε. Σωστά τα λέτε. Και αν θέλετε μπορούμε να βοηθήσουμε φέρνοντας και μερικά παραδείγματα. Θα σταματήσουμε όμως κάποια στιγμή αυτό το βιολί της εξομολόγησης;

Γιατί όταν από τη μία ακούς συνέχεια για τα λάθη του παρελθόντος, από την άλλη δεν βλέπεις κινήσεις για να μην επαναληφθούν και από την τρίτη διαβάζεις για τα Social Trends του 2011 στην αλλοδαπή, κινδυνεύεις με βαριά κατάθλιψη – αν είσαι και λίγο ευαίσθητος. Ευτυχώς που δεν είμαστε δηλαδή…