Ένα παλιό εργοστάσιο πίσω από το Μουσείο Μπενάκη στεγάζει τα τελευταία χρόνια την εταιρεία, τους ανθρώπους της και τις ιδέες τους. Με τις σχετικές μετατροπές, το παλιό εργοστάσιο πήρε ζωή και ανέδειξε μια ιδιαίτερα ξεχωριστή παράμετρο αυτού που λέμε «καινοτόμος αρχιτεκτονική». Στην είσοδο των γραφείων της εταιρείας βρίσκονται «παρκαρισμένα» αρκετά ποδήλατα, με τα κράνη τους.
 
«Τα χρησιμοποιούμε όλοι μας για να κινηθούμε στην περιοχή, για να κάνουμε τις δουλειές μας, για να πάρουμε αέρα και να εμπνευστούμε» σχολιάζει ο Θοδωρής Περδικάκης, Vice Chairman & Head of Creative της εταιρείας, λίγο πριν ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας. Ο χώρος είναι ανοικτός, ενιαίος, με ημιωρόφους και χωρίς τοίχους.

Όλοι έχουν οπτική πρόσβαση σχεδόν παντού. Η  αίσθηση της «ομάδας», εδώ παίρνει την πραγματική της διάσταση. Στον μεγάλο χώρο αναμονής δεσπόζουν τηλεοπτικές οθόνες, κάθε μία συντονισμένη σε διαφορετικό κανάλι. «Για να έχουμε πρόσβαση στις εκπομπές που βλέπουν το πρωί, το μεσημέρι και το απόγευμα οι καταναλωτές μας. Πώς να τους καταλάβουμε καλύτερα εάν δεν γνωρίζουμε τις εκπομπές που βλέπουν, τις οποίες λόγω της ώρας που προβάλλονται, εμείς δεν πρόκειται να τις δούμε ποτέ;» συνεχίζει ο Θ. Περδικάκης.

Στο βάθος του διαδρόμου είναι ο χώρος που τα στελέχη της εταιρείας παίρνουν ανάσες. Εκεί βρίσκεται ο χώρος εστίασης, «εμπλουτισμένος» με μπασκέτα και μπιλιάρδο, «για να γαληνεύει και να καθαρίζει το μυαλό μας, πριν συνεχίσουμε τη δουλειά» λέει ο ίδιος. Από το σημείο αυτό βλέπεις στον ημιώροφο τα γραφεία  των στελεχών, αλλά και τα τρία meeting rooms που βρίσκονται ένα επίπεδο χαμηλότερα από το ισόγειο, πάντα με οπτική πρόσβαση στο εσωτερικό τους. Ένας ιδιαίτερα λειτουργικός εξωτερικός χώρος συμπληρώνει την εικόνα, ιδανικός για θερινά events και μικρές επαγγελματικές συναθροίσεις.

Μετά το «σοκ» της εξαιρετικής αρχιτεκτονικής των γραφείων, ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας με τον Θοδωρή Περδικάκη, με τον οποίο μιλήσαμε για τη σημερινή εικόνα της εταιρείας, τις προκλήσεις της αγοράς, τη δημιουργικότητα, τα λάθη του παρελθόντος. Ο Αντιπρόεδρος και επικεφαλής του Δημιουργικού της attp ήταν για μια ακόμα φορά μεστός, εύστοχος και ουσιαστικός στις απόψεις του.

Μarketing Week: Σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για τον κλάδο της διαφήμισης, η attp δείχνει «να πατάει καλά στα πόδια της», κάνοντας κινήσεις που στο βαθμό του εφικτού δείχνουν να της δίνουν σημαντικό πλεονέκτημα για τη συνέχεια. Νέα στελέχη, ενίσχυση των δομών της στην ψηφιακή επικοινωνία κ.α. Πείτε μας δύο λόγια για τις κινήσεις αυτές. Γιατί επιλέξατε αυτή τη χρονική συγκυρία;
Θοδωρής Περδικάκης:
Κοιτάξτε, η χρονική συγκυρία είναι αυτή που είναι. Δεν κάναμε καμία ιδιαίτερη επιλογή. Δεχόμαστε την πραγματικότητα και την αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία και ρεαλισμό. Όπως κάναμε πάντα, προσαρμοζόμαστε στις νέες συνθήκες και βελτιωνόμαστε συνέχεια.

Επενδύουμε, λοιπόν, σε δύο σημαντικούς τομείς, στη δημιουργικότητα και στο digital. Ενισχύουμε τη δομή μας με καινούριους, καταξιωμένους συνεργάτες και εξελίσσουμε τον τρόπο της δουλειάς μας. Όλο και καλύτερες ιδέες, μαζί με digital στον καθημερινό τρόπο σκέψης μας.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που κατά τη γνώμη μου μπορούν να αποδώσουν ανάγλυφα το χαρακτήρα και τη φιλοσοφία της attp είναι τα γραφεία που διαθέτει. Ο χώρος στον οποίο δουλεύετε είναι ξεχωριστός, πολύ διαφορετικός από τα πολυτελή γραφεία άλλων διαφημιστικών εταιρειών και παραπέμπει σε μια πιο «μποέμ» διάσταση, όπου οι άνθρωποι και οι σχέσεις τους έχουν τον πρώτο λόγο. Πως προέκυψε αυτή η επιλογή;
Η διαφήμιση δεν είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες. Όταν σχολάς, την παίρνεις μαζί σου. Και την άλλη μέρα το πρωί, στο γραφείο, σε παίρνει εκείνη μαζί της. Γι’ αυτό, πρέπει να ‘ναι ωραία εκεί που σε πηγαίνει. Εμείς, διαλέξαμε το Γκάζι.

Μία περιοχή της πόλης γεμάτη ζωή, διασκέδαση και ερεθίσματα. Μας κάνει να περνάμε μέσα από τους ανθρώπους της και τη ζωή της. Να χρησιμοποιούμε πιο πολύ μετρό και ποδήλατο, παρά αυτοκίνητο. Όσο για το κτίριο, κρυμμένο πίσω από την αύρα του Μουσείου Μπενάκη, είναι ένα πρώην εργοστάσιο, φτιαγμένο έτσι που να μην θυμίζει γραφείο.


Από την δημιουργία της, η attp ήταν μια διαφημιστική εταιρεία χαμηλών τόνων, επιλέγοντας να κάνει τη δουλειά της διακριτικά, μακριά από βαρύγδουπες δηλώσεις και ανακοινώσεις. Πιστεύετε ότι σήμερα, η τακτική αυτή επιβραβεύεται για όσους την ακολούθησαν;
Οι διαφημιστικές εταιρείες διαφημίζονται από τους πελάτες τους. Εμείς δεν έχουμε παράπονο. Όλα αυτά τα χρόνια, οι πελάτες μας ευχαριστημένοι από αυτό που παίρνουν, μας διαφημίζουν με το παραπάνω, στέλνοντάς μας νέους πελάτες. Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερο new business και καλύτερο word of mouth από αυτό.

Ποιο είναι το στίγμα που θέλει να δώσει η attp στο νέο σκηνικό της επικοινωνίας το οποίο διαμορφώνει η οικονομική κρίση; Αν θέλουμε με δύο λόγια να περιγράψουμε την σημερινή ταυτότητά της, τι θα λέγαμε;
Λίγα λόγια, πολύ δουλειά. Μπορεί να φανεί λίγο κοινότοπο, αλλά αυτό ακριβώς κάνουμε. Παράλληλα, έχουμε δημιουργήσει μία παραγωγική και αποτελεσματική δομή, από έμπειρα στελέχη, τα οποία βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, πάνω από το ζήτημα του πελάτη. Θέλετε και άλλα στοιχεία; Σπάνια εξειδίκευση στο retail. Επιχειρηματικός τρόπος σκέψης, εστιασμένος στο να φέρνει αποτελέσματα. Και φυσικά, ιδέες. Πολλές ιδέες!

Τα τελευταία χρόνια η ψηφιακή επικοινωνία κερδίζει συνεχώς έδαφος και οι διαφημιζόμενοι δείχνουν να εστιάζουν εκεί την προσοχή τους. Πιστεύετε στη δυναμική αυτών των μέσων ή μήπως διαπιστώνετε τάση υπερβολής;
Όπως όλα τα καινούρια, έτσι και το digital, βρίσκεται αντιμέτωπο με τα προβλήματα της παρατεταμένης νιότης του. Κάποιοι το θεωρούν ακόμα περιττό, γιατί «είναι μόνο για τους πιτσιρικάδες». Συνεχίζουν, έτσι, να αρνούνται την πραγματικότητα που λέει ότι ο μπαμπάς μου ψάχνει στο google ό,τι τον απασχολεί και τυπώνει μόνος του τη φορολογική ενημερότητά του από το Taxis.

Άλλοι, πάλι, θεωρούν ότι το digital τα κάνει όλα και συμφέρει. Ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα, το digital μεγαλώνει με τον δικό του ρυθμό και κάνει ακριβώς όσα μπορεί να κάνει: Ζωντανεύει τις μάρκες στο internet και στο κινητό, με τον ξεχωριστό τρόπο που χαρακτηρίζει αυτά τα κανάλια επικοινωνίας.

Το δημιουργικό προϊόν θεωρείτε ότι έχει επηρεαστεί από την κρίση, τα μειωμένα κονδύλια και την κακή ψυχολογία των ανθρώπων της διαφήμισης; Ποια είναι η αίσθησή σας;
Ναι, το δημιουργικό προϊόν επηρεάζεται. Επηρεάζεται, όμως, λιγότερο από τα μειωμένα κονδύλια και περισσότερο από τη μιζέρια. Όχι επειδή οι δημιουργικοί είναι ευαίσθητοι καλλιτέχνες. Αντίθετα, οι περισσότεροι είναι σούπερ επαγγελματίες. Ένας επαγγελματίας μπορεί να προσαρμοστεί σε λιγότερα μέσα. Όχι όμως σε λιγότερη έμπνευση.

Η διαφημιστική αγορά από το 2008 και μετά έχει συρρικνωθεί σε ποσοστό που ξεπερνάει το 60-65% τόσο σε τζίρους, όσο και σε μεγέθη. Πιστεύετε ότι η τεράστια αυτή συρρίκνωση οφείλεται στην κρίση και μόνο ή μήπως υπήρχαν και άλλες παθογένειες που πολλαπλασίασαν τις συνέπειες;
Πιστεύω ότι η συρρίκνωση οφείλεται στην κρίση. Απλώς, η κρίση δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των παθογενειών που αρχίζουμε –απρόθυμα, αλλά αρχίζουμε–  να αποδεχόμαστε σε εθνικό, κλαδικό, εταιρικό και ατομικό επίπεδο. Όσο για το ποσοστό της συρρίκνωσης, είναι αποστομωτικό: το φαϊ που τάιζε έναν, τώρα πρέπει να χορτάσει τρεις.

Εάν θέλουμε να αναζητήσουμε ένα θετικό μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα που δημιούργησε η κρίση, ποιο θα ήταν αυτό; Η αυτοκριτική του κλάδου; Η «προσγείωση» των ανθρώπων του; Η επιστροφή στην αξία της ουσιαστικής δουλειάς; Το ξεκαθάρισμα εταιρειών και στελεχών που δεν είχαν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό σε αυτόν;
Κοιτάξτε, όλοι συμφωνούμε νομίζω ότι κάθε κρίση προκαλεί αναπόφευκτα ένα ξεκαθάρισμα. Όμως τα πράγματα αυτή τη φορά είναι πολύ άγρια. Αισθάνομαι ότι η ένταση του σεισμού που ζούμε, θα δοκιμάσει ακόμα και τα πιο γερά θεμέλια…

Υπάρχει πιστεύετε κάποιο μοντέλο για τη διαφημιστική εταιρεία του μέλλοντος; Το οποίο θα έχει διαμορφώσει τόσο η κρίση, όσο και η αλματώδης ανάπτυξη των digital και mobile μέσων;
Θεωρώ πως οι διαφημιστικές εταιρείες πρέπει να έχουν digital κάθε μέρα στο τραπέζι τους. Να το βάζουν σε κάθε συνταγή. Να μην το έχουν σαν γαρνιτούρα, αλλά σαν συστατικό που μπαίνει από την αρχή στην κατσαρόλα και αλλάζει τη γεύση του φαγητού.