Πέρσι την άνοιξη, ήταν η αρχή (ή περίπου η αρχή), όπου ο γίγαντας των Media υπεραμύνθηκε της τακτικής του στο όνομα της ενημέρωσης και της αρωγής προς την αστυνομία. Τώρα, το Sky News δηλώνει πως το έκανε πάλι για καλό σκοπό (για να βοηθήσει τις διωκτικές αρχές στο έργο τους), αλλά επιβεβαιώνει πως το 2008 δημοσιογράφοι του καναλιού εισέβαλαν ηλεκτρονικά σε λογαριασμούς e-mail για να αποκομίσουν πληροφορίες στις οποίες δεν είχαν πρόσβαση αλλιώς. Αυτό φυσικά -για τη Βρετανία τουλάχιστον- ήταν αρκετό για να κινητοποιήσει τη ρυθμιστική αρχή της Ofcom και να ξεκινήσει έρευνα σχετικά με το περιστατικό.

Το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και όχι μόνο για τη Βρετανία, καθώς ούτε οι μεγάλοι ειδησεογραφικοί οργανισμοί, ούτε η τεχνολογία που επιτρέπει τέτοιου είδους «ρεπορτάζ» είναι ενδημικά στη συγκεκριμένη χώρα. Έχοντας υπάρξει μέλος της δημοσιογραφικής οικογένειας για τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια (αν και ποτέ δεν θα θεωρήσω ότι έφυγα οριστικά), αυτά τα θέματα πάντα με έκαναν και με κάνουν να νιώθω άβολα και να αναρωτιέμαι: Πού ακριβώς βρίσκονται τελικά τα όρια για έναν δημοσιογράφο, το πότε επιτρέπεται να πηδήξεις μια μάντρα και πότε αυτό θεωρείται παραβίαση, το με ποιους όρους μια συζήτηση με μια εμπιστευτική πηγή αρχίζει να γίνεται δωροδοκία; Προφανώς όλα τα παραπάνω είναι θέματα που απασχολούν τους δημοσιογράφους από καταβολής του επαγγέλματος. Και σαφής απάντηση δεν υπάρχει, καθώς το δικαίωμα των πολιτών στην ενημέρωση (αλλά και η υποχρέωση των δημοσιογράφων να παραδώσουν ένα ενδιαφέρον κείμενο στον αρχισυντάκτη τους) παραμένουν πολύ σημαντικά κίνητρα – με το πρώτο σίγουρα πιο ευρύ από το δεύτερο!

Στο μέτρο που η ερασιτεχνική δημοσιογραφία (αυτό που αποκαλείται «citizen journalism») έχει φτάσει σε σημείο να ανταγωνίζεται τόσο επάξια την επαγγελματική, όλο και περισσότερα παραδοσιακά Μέσα φλερτάρουν προς τους πιο ανορθόδοξους τρόπους – το ότι δεν το παραδέχονται ανοιχτά, όπως έκανε το Sky News, δεν σημαίνει ότι δεν συζητιέται ή ότι δεν γίνεται. Η αλήθεια ωστόσο παραμένει: Εσκαμμένα υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν. Και όταν αυτά υπερβαίνονται, κάποιοι θα πρέπει να είναι υπόλογοι γι’ αυτό. Στις πολιτισμένες κοινωνίες, υπάρχουν οργανισμοί που θα διερευνήσουν και θα αποφανθούν αν μια πράξη αποτελεί ή όχι υπέρβαση, όμως αυτό ελάχιστα μειώνει την ευθύνη καθενός από εμάς ως καταναλωτή ειδήσεων: Μέχρι ποιου σημείου θέλουμε να πηγαίνουν οι δημοσιογράφοι τους οποίους διαβάζουμε;

Και τελικά, εμάς θα μας άρεσε να παραβιαστεί το δικό μας e-mail account;