Σκεφτόμουν για μια ακόμα φορά ότι δύο από τις σημαντικότερες αγορές του κόσμου, η κινεζική και η ιαπωνική (η μια λόγω του ασύλληπτου μεγέθους της και η άλλη λόγω της οικονομικής της δύναμης και του γενικότερού της προφίλ), είναι ταυτόχρονα οι μεγαλύτεροι στόχοι των αμερικανικών εταιρειών της διαδικτυακής αγοράς και, παράλληλα, τα πεδία στα οποία ορισμένες από τις εταιρείες αυτές έχουν σημειώσει τις πιο παταγώδεις τους αποτυχίες.

Το παραπάνω, αφορά κυρίως στα SNS, τις εταιρείες δηλαδή που τα τελευταία χρόνια αποτελούν την αιχμή του Ιντερνετικού δόρατος και κυρίως το Facebook, την «αιχμή της αιχμής». Τόσο στην Κίνα, λόγω του προβλήματος της κρατικής λογοκρισίας, όσο και στην Ιαπωνία λόγω της εμμονής των Ιαπώνων με το ιδιωτικό τους απόρρητο online, ο πληθυσμός που χρησιμοποιεί το Ίντερνετ και ο οποίος αριθμεί και στις δύο χώρες περί το μισό δισεκατομμύριο, εξυπηρετείται… κοινωνικά από τοπικά δίκτυα μένοντας έξω από το Facebook -οι Ιάπωνες δεν θέλουν να το χρησιμοποιήσουν και οι Κινέζοι δεν μπορούν.

Στις (κοινωνικές) δυσκολίες που είχα σκεφτεί τότε, το άρθρο προσθέτει και μια ακόμα: τις κινεζικές εταιρείες που έχουν ήδη γερό πάτημα στο μισό δισεκατομμύριο χρήστες της χώρας, εταιρείες οι οποίες μπορούν να μιλήσουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) πολύ καλύτερα τη γλώσσα που θέλουν και που καταλαβαίνουν οι χρήστες και που έχουν βρει τρόπους να ξεπεράσουν τους πολιτικούς σκοπέλους της εμπλοκής της κυβέρνησης στο Ίντερνετ. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό το Facebook να ακολουθήσει την Google, τη Yahoo! και την eBay στον δρόμο της αποτυχίας στη συγκεκριμένη αγορά -εξέλιξη ολωσδιόλου απευκταία, ιδιαίτερα εν όψει της εισόδου της στο χρηματιστήριο.

Το πρόβλημα δε, είναι ακόμα μεγαλύτερο στα SNS επειδή αυτά αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα εφαρμογής του νόμου του Μέτκαλφ: η αξία τους πολλαπλασιάζεται όσο περισσότεροι χρήστες τα χρησιμοποιούν -μ’ άλλα λόγια, μπαίνουμε στο Facebook ή στο Twitter ή, εσχάτως, στο Google+ επειδή είναι εκεί ήδη όλοι μας οι φίλοι και γνωστοί, άρα, δεν μπορούμε παρά να μπούμε, άρα αυξάνουμε την αξία του. Πώς άραγε περιμένει το Facebook να κατακτήσει την Άπω Ανατολή, όταν ελάχιστοι αισθάνονται ότι μπαίνοντας εκεί έχουν να κερδίσουν κάτι;