Το Ρίο ήταν η επιλογή της λογικής αλλά και της καρδιάς. Πέρα από το επιχείρημα ότι ήταν καιρός οι Αγώνες να πάνε στη Λατινική Αμερική, οι υπόλοιπες υποψηφιότητες αντιπροσώπευαν μία κουρασμένη, σκονισμένη πλευρά του Κόσμου μας. Το Σικάγο, η Μαδρίτη, ακόμη και το Τόκυο αποτελούν εκπροσώπους ενός παλιού κόσμου που σε μεγάλο βαθμό έχει εξαντλήσει τις δυνάμεις του και προσφέρει λίγες προοπτικές.

Σε αντίθεση, το Ρίο και κατ’επέκταση η Βραζιλία αντιπροσωπεύει μία φρέσκια, δυναμική προοπτική γεμάτη αισιοδιοξία αλλά και οικονομική ανάπτυξη (κάτι μάλλον σπάνιο τον τελευταίο καιρό). Αν ξεπεράσουμε το σκεπτικισμό για την ιδιοτέλεια των Αθανάτων και τις συνωμοσιολογικές αναλύσεις, πιστεύω ότι θα δούμε ότι τα κριτήριά τους αντανακλούν το κοινό αίσθημα.

Η εικόνα που υπάρχει για αυτήν την πόλη φυσικά είναι γεμάτη στερεότυπα, μέρος των οποίων σίγουρα απέχουν από την πραγματικότητα – αλλά ποιος είπε ότι τα στερεότυπα πρέπει επιβεβαιώνονται να για να λειτουργήσουν; Ήδη από το 1933 όταν ο Fred Astaire και η Ginger Rogers εμφανίστηκαν στην ταινία «Flying Down to Rio» η εικόνα που σχηματοποίησε ο κόσμος περιελάμβανε νεανική ενέργεια και κέφι σε ένα καμβά από ατελείωτες παραλίες και εντυπωσιακούς ορεινούς όγκους που συναντούν την απέραντη θάλασσα.

Αυτή η εικόνα καταγράφηκε και στην ετήσια έρευνα της εταιρείας Anholt για τις πιο «ευτυχισμένες» πόλεις του κόσμου. Η έρευνα Anholt-GfK Roper City Brands Index καλύπτει 50 μεγάλες πόλεις, και περιλαμβάνει 10,000 συνεντεύξεις σε 20 χώρες. Έτσι, δεν απευθύνεται στους κατοίκους των ίδιων των πόλεων, αλλά σε ένα ευρύτερο διεθνές κοινό που καταγράφει τις αντιλήψεις του (ακόμη και αν δεν έχει άμεση εμπειρία).

Το Ρίο λοιπόν εμφανίζεται στην πρώτη θέση (ακολουθούμενο από το Σίδνεϋ, τη Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ και τη Μελβούρνη). Σύμφωνα με τον ίδιο τον Anholt: «Η Βραζιλία συνδέεται με όλες αυτές τις ιδιότητες του καλού χιούμορ, της καλής ζωής και το Καρναβάλι – το Καρναβάλι είναι πολύ σημαντικό, είναι η κλασική εικόνα που όλοι έχουν για το Ρίο, και είναι μία εικόνα ευτυχίας». Μετά τους φαραωνικούς Ολυμπιακούς – υπερπαραγωγή του Πεκίνου και τους κατά τα φαινόμενα Ολυμπιακούς – φρούριο του Λονδίνου που μας περιμένουν, η ανθρώπινη γιορτή και η ενέργεια που αντιπροτείνει το Ρίο είναι περισσότερο από καλοδεχούμενες.