Υπό επιστημονικήν έποψιν, όπως λέγαμε στο σχολείο, οι εκλογές ανάμεσα στα άλλα διασκεδαστικά τους αποτελούν και ένα περιβάλλον επικοινωνίας. Έχουμε ξαναμιλήσει για το μεγαλόπνοο τρόπο που επικοινωνούν τα κόμματα με τους ατυχείς ψηφοφόρους, ενώ και οι ψήφοι είναι ένας τρόπος επικοινωνιακής ανάδρασης από την πλευρά του target group – για να μιλήσουμε και λίγο στη δική μας γλώσσα.

Οι υποψήφιοι, τώρα, από την πλευρά τους, κανείς δεν ξέρει τι έχουν στο νου τους και τι θέλουν να επικοινωνήσουν. Ίσως να μην το ξέρουν και οι ίδιοι, γιατί αν ήξεραν μπορεί να έβλεπαν το θέμα πιο σοβαρά και να μην έθεταν υποψηφιότητα. Για να μην παρεξηγούμαστε ως προς το τελευταίο σχόλιο, «οι τυχόν ομοιότητες με γνωστά -έως πασίγνωστα- πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματικές».

Οι επικοινωνιακά κερδισμένοι της όλης ιστορίας υπήρξαν εκείνοι που συγκέντρωσαν την προσοχή του κοινού – άσχετα αν δεν συγκέντρωσαν και τις ψήφους του. Γιατί οι άλλοι, οι «μεγάλοι», επικοινωνιακά ήταν χαμένοι από χέρι με το στυλ τους, άσχετα αν όλο και κάποιον ψηφίσαμε γιατί δεν ξέραμε τι άλλο να κάνουμε.

Ιδού, λοιπόν, οι εμπνευσμένες (;) ονομασίες μερικών κομμάτων, όπως κατατέθηκαν και εμφανίστηκαν θριαμβευτικά: – Οικολόγοι Ελλάδας, Πολιτική Κάθαρση – ΟΑΚΚΕ,  Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ – Κοινωνία – Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) – Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας – Φως, Αλήθεια,  Δικαιοσύνη – Μέλλον των Ελλήνων, Υπηρέτες του Ελληνικού Λαού – Φίλοι του Ανθρώπου – Νέα Ελληνική Δημοκρατία – Παλαιά Δημοκρατία – Καπνιστικές Ομάδες για την Τέχνη και την Εικαστική Συγκρότηση (ΚΟΤΕΣ) – Πού είσαι Παπαδόπουλε, Κόμμα Ελλήνων Αλλοδαπών (Τρομοκρατήστε τους Τρομοκράτες)  – Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη.

Περί του concept δεν γνωρίζομεν διά να ομιλήσωμεν, περί του branding όμως εγκρίνομεν μετά πολλών επαίνων. Και εις άλλα με υγεία…