Αν θυμάστε, τα δύο αδέλφια είχαν πέσει θύματα των ίδιων τους των δολοπλοκιών στην ταινία «Πολυθρόνα για δύο» λίγα χρόνια πριν, χάνοντας την τεράστια περιουσία τους και μένοντας κυριολεκτικά στον δρόμο. Με λίγα χρήματα στο χέρι όμως, είναι σε θέση να ονειρεύονται μια δυναμική επιστροφή. Αρκεί, να τα αξιοποιήσουν σωστά.

Πέρα από το γεγονός ότι ο Murphy έφτιαχνε εξαιρετικές κωμωδίες τη δεκαετία του ’80 και ότι του άρεσε να ανακατεύει τους χαρακτήρες από τη μία ταινία στην άλλη, η ιστορία έχει και άλλο ένα δίδαγμα, για όποιον ενδιαφέρεται: Σημασία δεν έχει πού πήγαν τα λεφτά -όχι μόνον δηλαδή-, αλλά και τι κάνουμε με αυτά που έχουμε. Έστω με τα όποια λίγα μας έχουν απομείνει.

Κάνουμε ό,τι μπορούμε θα πείτε φαντάζομαι, όμως, τολμώ να ρωτήσω, είμαστε σίγουροι γι’ αυτό; Ρίξτε μια ματιά στο περιεχόμενο της τηλεοπτικής διαφημιστικής παραγωγής σήμερα και μετά απαντήστε. Πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων, για όλα τα υπόλοιπα, είναι λες και διαφημιστές και διαφημιζόμενοι έχουν υποστεί κάποιο είδος λοβοτομής που τους έχει στερήσει από κάθε μορφή δημιουργικότητας. Πρόκειται για την «επέμβαση» του πετσοκομμένου budget θα πείτε. Σωστά. Όταν τελειώνουν τα λεφτά, τελειώνουν και οι μεγαλεπίβολες, χλιδάτες και εντυπωσιακές παραγωγές. Τελειώνουν όμως και οι ιδέες; Ιδέες έξυπνες, ελκυστικές και οικονομικές συνάμα; Προφανώς μάλλον τελειώνουν. Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί έχουμε γεμίσει με τόσα κλισέ, καμπάνιες που θυμίζουν άλλες δεκαετίες, promotions που συναγωνίζονται ποιο θα φωνάξει περισσότερο -με εκείνη την εκνευριστικά υψηλών συχνοτήτων φωνή-, ατελείωτα σουπεράκια και ξερές εικόνες.

Μήπως πρέπει όμως να αναρωτηθούμε σε ποιον απευθύνονται όλα αυτά; Σε ποια καταναλωτική «καρδιά» θα μιλήσουν, όταν δεν έχουν τίποτε το «εμπνευστικό», το ιδιαίτερο, το προκλητικό έστω; Υπάρχει περίπτωση, άνθρωποι που είναι σήμερα περισσότερο χαμένοι και πιεσμένοι από ποτέ, να ανταποκριθούν στο ανούσιο, επαναλαμβανόμενο περιεχόμενο; Αν υπάρχει, να μου το πείτε για να σταματήσω να έχω κι απορίες.

Όμως κατά βάθος, πιστεύω πως μάλλον θα συμφωνήσετε ότι κάθε διαφημιζόμενος σήμερα που έχει ένα κάποιο μικρό budget και κάθε διαφημιστής που αναλαμβάνει να το αξιοποιήσει, θα πρέπει να προσπαθεί για ανατροπές και πρωτοφανείς ιδέες κι όχι να «παρκάρει» το μυαλό του στον χώρο στάθμευσης της κρίσης. Θα πρέπει να έχει τον ενθουσιασμό του Mortimer και του Randolph Duke τελικά και να αναφωνεί «We ‘re back!». Κάθε φορά. Και να το πιστεύει…