Ακριβώς μια βδομάδα πριν την «αλλαγή» (τη δεύτερη για όσους έχουν την ηλικία και τη μνήμη να θυμούνται το ’81), ξεκινάω τη μέρα μου στα social media.

Και αυτό που βλέπω με καταθλίβει περισσότερο από την υπόσχεση της «αλλαγής» που οι μισοί (δηλαδή το ένα τρίτο) θεωρούν βέβαιη και οι άλλοι μισοί (δηλαδή τα δύο τρίτα) φοβούνται ή τη θεωρούν αδιάφορη. Και καταθλίβομαι επειδή ειδικά σ’ αυτή την εκλογική αναμέτρηση υπήρχε η ευκαιρία (και όχι χάρη στους πολιτικούς αλλά χάρη στην άνοδο του Internet που έγινε, εν πολλοίς, ερήμην τους) να χρησιμοποιηθούν τα ψηφιακά μέσα σαν κάτι πραγματικά ουσιαστικό.

Καταλαβαίνω ότι το να περιμένω σε μία -ακόμα- εκλογική αναμέτρηση που κυριαρχεί ο φόβος του αύριο (είναι ο ίδιος που φυλάει τα έρμα;) να ακούσω ή να διαβάσω κάτι παραπάνω σε επίπεδο προγραμματικών δηλώσεων για επί μέρους θέματα είναι δύσκολο. Όπως και δύσκολο είναι να δω ευφυείς προεκλογικές εκστρατείες στα social media, όταν ακόμα και μεγάλα brands που θεωρητικά ψάχνουν πολύ περισσότερο (για την ακρίβεια πολύ πιο σταθερά) την επικοινωνία τους ελάχιστες ξεχωριστές καμπάνιες έχουν κάνει σ’ αυτό το μέσο. Τουλάχιστον όμως τα brands (προφανώς μαζί με τα agencies τους), κουτσά-στραβά βρήκαν κάποιες φόρμουλες για KPIs: ναι μεν, τα likes (θου κύριε!) παραμένουν ζητούμενο αλλά αν μη τι άλλο μπαίνουν στο τραπέζι και 2-3 (και ενίοτε 4 και 5) ακόμα θέματα και ξεφεύγουμε από το κλασικό report των FB Insights. Μ’ άλλα λόγια, κάποιοι προσπαθούν να ξεφύγουν από τη λογική της «εξαγοράς» των χρηστών που όλοι ξέρουμε ότι είναι προσωρινοί, αλλά λίγοι παίρνουμε την ευθύνη να το εξηγούμε στον πελάτη μας.

Αυτό δεν το είδα στις εκλογές αυτές. Αντίθετα είδα (και βλέπω και ακούω) κραυγές –στο display, στην Google και στα social. Είδα ξεκατίνιασμα, είδα τη γκρίζα διαφήμιση να τερματίζει και είδα τη μαύρη διαφήμιση να πρωταγωνιστεί. Και αυτό κανείς δεν μπορεί να το πουλήσει σαν επικοινωνιακή επιτυχία, ακόμα και αν έχει τα αποτελέσματα που θέλουν οι μεν ή οι δε μισοί και έχουμε όντως κυβέρνηση στις 26 του μήνα. Ναι, βεβαίως τα πράγματα είναι ζόρικα και ναι βεβαίως όταν τα πράγματα είναι ζόρικα παίρνει προτεραιότητα το ζόρι. Όμως τα πράγματα ήταν πάντα ζόρικα (φιλολογικά μιλώντας είναι και θα είναι πάντα ζόρικα) και όπως λέγανε και παλιά, η πραγματική αξία στα ζόρια φαίνεται. Δε μιλάμε για καμιά φοβερή υπέρβαση που να πάρει ο διάολος: μιλάμε για την αξιοποίηση ενός μέσου που υπάρχει και που οι εμπλεκόμενοι ξέρουν ότι υπάρχει –απλώς επέλεξαν να το χρησιμοποιήσουν με τον πιο ανάξιο τρόπο. Θα μπορούσε να είναι μία ευκαιρία. Ήταν μια ευκαιρία που χάθηκε.
Ίσως τελικά να μιλάμε για φοβερή υπέρβαση, ε;