Υποτίθεται ότι όλα πλέον «βγαίνουν στο φως», οι κακές συνήθειες του παρελθόντος έχουν εκλείψει, η κρίση μας έχει γίνει μάθημα και έχουμε αλλάξει τόσο σαν άνθρωποι, όσο και σαν επαγγελματίες. Υποτίθεται ότι αλλάζουμε λανθασμένες νοοτροπίες, αφήνουμε στο παρελθόν αντιδεοντολογικές πρακτικές, αποκτούμε νέες, ουσιαστικές αξίες και προχωράμε σε μια νέα εποχή, η οποία έχει πλέον άλλα δεδομένα και ζητούμενα, περισσότερο ορθολογικά και ρεαλιστικά. Ευχή όλων ήταν και είναι, αυτή η επώδυνη κρίση των τελευταίων 5 χρόνων να αφήσει πίσω της ένα «κέρδος». Κέρδος που θα αφορά όλα τα παραπάνω. Δυστυχώς, η πραγματικότητα δείχνει ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει αλλάξει. Όλοι θέλουμε αλλαγές, αλλά όχι σε θέματα που αφορούν εμάς. Θέλουμε νέες νοοτροπίες, αλλά η δικιά μας μένει ίδια. Επιδιώκουμε διαφάνεια, αλλά δίπλα μας βλέπουμε ακόμα «γκρίζες ζώνες» και δεν μιλάμε, ευελπιστώντας να έρθει η στιγμή που κάποια από αυτές θα λειτουργήσει… υπέρ μας.

Δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες. Είμαι σίγουρος πως όλοι καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όλοι έχουν παραδείγματα και δυστυχώς όχι μόνο ένα. Το ερώτημα είναι γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί υποκρινόμαστε ότι αλλάζουμε, ενώ απλά αλλάζουμε…κοστούμι; Διαγωνισμοί επικοινωνίας δημοσίου, ψηφιακή τηλεόραση, δημόσια τηλεόραση, καπνοβιομηχανία, βιομηχανία τροφίμων και ποτών, επιχειρηματικότητα και τραπεζικός τομέας αποτελούν μερικούς μόνο τομείς της αγοράς στους οποίους ακόμα και σήμερα υπάρχουν «γκρίζες ζώνες», που απλώς άλλαξαν…απόχρωση και στρατόπεδα. Έτσι όμως δεν πρόκειται να πάμε παρακάτω. Εάν σήμερα, με τις παρούσες συνθήκες, δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε πορεία, τότε το μέλλον θα εξακολουθήσει να είναι αβέβαιο. Για να φτάσουμε πάλι μετά από χρόνια στην ίδια αφετηρία και να λέμε για άλλη μια φορά ότι «πέσαμε από τα σύννεφα»…