Αυτό δεν οφείλεται μόνο στα νέα δεδομένα που αναμένεται να επιφέρει η νομοθετική ρύθμιση που «πέρασε» από τη Βουλή στις 5 Αυγούστου, αλλά και σε σειρά άλλων εξελίξεων που αναμένονται σε θεσμικό επίπεδο. Όπως π.χ. στον ειδικό φόρο τηλεόρασης 20%, ο οποίος έχει «παγώσει» μέχρι τις 31.12.2014 και «σέρνεται» από το 2010, που η τρόικα τον επανέφερε ως μνημονιακή υποχρέωση. Τι θα συμβεί τελικά; Θα πάρει κι άλλη παράταση; Θα ξεκινήσει η εφαρμογή του; Θα καταργηθεί; Θα μειωθεί περαιτέρω; Και τι θα συμβεί εάν εφαρμοστεί; Ποιος μπορεί να γνωρίζει, σε ένα τόσο «θολό» περιβάλλον; Το σίγουρο είναι ότι η εκκρεμότητα αυτή προσθέτει ένα ακόμα λιθαράκι στο βουνό των προβλημάτων που καλούνται να διαχειριστούν διαφημιστές, διαφημιζόμενοι και τα θεσμικά τους όργανα.

Λιθαράκι που εντείνει την αβεβαιότητα και την ανησυχία, τη στιγμή μάλιστα που η κατάσταση είχε δείξει ότι ομαλοποιούνταν σε ένα βαθμό. Το κακό όμως δεν σταματάει εδώ, αφού στις 31.12.2014 λήγει και η παράταση της «προσωρινής» λειτουργίας ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, που ισχύει βέβαια εδώ και χρόνια. Mπορεί λοιπόν η 5η Αυγούστου 2014 να ήταν «ημέρα εκτέλεσης της διαφημιστικής αγοράς», όπως είπε πολύ εύστοχα ο Πρόεδρος της ΕΔΕΕ, Μανόλης Παπαπολύζος, ωστόσο η εκτέλεση αυτή φαίνεται να είναι διαρκείας, με επιπτώσεις, το βάθος και η ένταση των οποίων δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν αυτή τη στιγμή. Η νέα ρύθμιση αναμένεται να ισχύσει από την 1η Ιουλίου 2015 και ευχή όλων είναι μέχρι τότε να επικρατήσει η κοινή λογική και να επέλθουν σε αυτή ουσιαστικές αλλαγές που δεν θα καταδικάζουν τον κλάδο σε «εκτέλεση»…