Τα ερωτήματα για το δημοσιογράφο του σήμερα είναι εάν πρέπει να είναι γνώστης της τεχνολογίας, εάν υπάρχει κάποιο μοντέλο ιδανικής διαχείρισης της πληροφορίας στα νέα μέσα, πώς μπορεί να δίνει σε αυτή διαδραστικό χαρακτήρα, εάν είναι σωστό να τη συνοδεύει με εικόνα και ήχο και άλλα, αντίστοιχου χαρακτήρα, ερωτήματα. Όλα αυτά θα ήταν πράγματι ουσιαστικά ερωτήματα – και όντως είναι – εάν συνοδεύονταν από τον βασικότερο προβληματισμό, ο οποίος φαίνεται τελικά ότι αγνοείται: Τι σημαίνει πληροφορία, είδηση, περιεχόμενο, ρεπορτάζ;

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι αυτός ακριβώς ο προβληματισμός, που είναι και ο πλέον ουσιαστικός για τη δημοσιογραφία, δεν φαίνεται να μας απασχολεί. Διότι μένοντας μόνο στη διαχείριση της πληροφορίας, χωρίς να διερευνούμε τα δομικά στοιχεία αυτής, είναι σαν να βλέπουμε το δένδρο και να χάνουμε το δάσος. Κι όσο αυτός ο προβληματισμός δεν αναπτύσσεται, τόσο απαξιώνεται ο ρόλος του δημοσιογράφου και χάνεται η ουσία της δουλειάς του. «Δημοσιογραφία είναι να γράφεις όλα αυτά που κάποιοι άλλοι δεν θέλουν να γραφτούν.
 
Όλα τα άλλα, είναι δημόσιες σχέσεις» αναφέρει άποψη κορυφαίου σύγχρονου στοχαστή, καταγράφοντας μια πικρή αλήθεια. Και μπορεί η άποψη αυτή να εκφράζει τον πολύ σκληρό πυρήνα της δημοσιογραφίας, σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι και παράλογη. Θα πρέπει λοιπόν να ξανασκεφθούμε τι είναι τελικά δημοσιογραφία και τι σημαίνει ρεπορτάζ. Διότι αν μείνουμε στα δελτία Τύπου, τότε θα δημιουργούμε όλοι μας ΜΜΕ δημοσίων σχέσεων.