Αλλά έχουν δει τόσα τα μάτια μου, ώστε πριν από 2-3 χρόνια αποφάσισα να τις αφήσω στην ησυχία τους. Άλλωστε, ακόμα και αν ήθελα να κάνω την απόπειρα, ένα πρόσφατο άρθρο του αγαπημένου ReadWriteWeb μου θύμισε πόσο έξω μπορούν να πέσουν ακόμα κι αυτοί που ζουν από πολύ «μέσα» μια αγορά. Το RWW έθεσε στο «τραπέζι» μία σειρά προβλέψεων -δικών του- από το 2004 και θυμηθήκαμε όλοι ονόματα όπως Feedburner, Memeorandum, Techmeme, Digg, Sharpcast/SugarSync, το κίνημα του Open Source, Brightkite, Aardvark και Simplegeo. Τα θυμηθήκαμε γιατί κάποια τα έχουμε σχεδόν ξεχάσει ακόμα κι εμείς – πόσο μάλλον οι νορμάλ χρήστες του Ιnternet.

Αν εξαιρέσει άλλωστε κανείς το κίνημα του Open Source, το οποίο έτσι κι αλλιώς παραμένει επίκαιρο από την εποχή που εφευρέθηκε το Ίντερνετ, όλα τα υπόλοιπα ονόματα πέρασαν, άφησαν ένα μικρό αποτύπωμα και εξαφανίστηκαν -το αποτύπωμα ακόμα και των πιο επιτυχημένων από αυτά συνίσταται στο ότι εξαγοράστηκαν από κάποια μεγαλύτερη εταιρεία με πιο κραυγαλέα περίπτωση αυτή της Feedburner από την Google. Τα ψέματα κακά φίλες και φίλοι. Ο χώρος μας κινείται τόσο γρήγορα και τόσο απροσδόκητα μερικές φορές, που είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς να εντοπίσει με ακρίβεια όχι το «επόμενο Facebook», αλλά ακόμα και το ίδιο το Facebook.

Αλλά δεν θα μείνω μόνο εδώ. Και αυτό γιατί λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος ήρθε η δημοσίευση των στοιχείων της Eurostat που θέλουν το 45-50% του ελληνικού πληθυσμού να μην έχει μπει ποτέ στο Internet και με έπιασε πάλι μία θλίψη. Αυτή όμως ήταν η πρώτη αντίδραση. Μετά το ξανασκέφτηκα. «Βρε μπας και δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα;» αναρωτήθηκα κοιτώντας τα σχετικά δημοσιεύματα.

Αλήθεια, είναι άσχημα; Κατ αρχήν, στην ίδια έρευνα βλέπουμε ότι πανευρωπαϊκά ένα 25% παραμένει εκτός Internet. Κατά δεύτερον ποτέ δεν υπήρξαμε ως λαός τεχνοφιλικοί. Το αντίθετο μάλιστα πιστοποιείται ποικιλοτρόπως στην ελληνική πραγματικότητα και αυτό που έχω βιώσει είναι ότι υπάρχει μια βαθιά δυσπιστία των Eλλήνων απέναντι στην τεχνολογία. Και εδώ που τα λέμε μάλλον δεν φταίμε μόνο εμείς, καθώς η χώρα αυτή δεν έζησε τη βιομηχανική επανάσταση που έκανε βαθμιαία την τεχνολογία καθημερινή υπόθεση στους δυτικούς λαούς.

Και τελικά, όπως πολύ συχνά λέμε με ένα φίλο μας αρέσει-δεν μας αρέσει (και δεν μας αρέσει καθόλου!) το Internet που έχουμε είναι αυτό που αντιστοιχεί στις δυνατότητές μας. Όπως και οι πολιτικοί και πολλά άλλα καθημερινά φαινόμενα. Οπότε μήπως πρέπει να είμαστε και ευχαριστημένοι με αυτό το 50%; Μήπως είναι και πολύ;