Είχε καταφέρει να με κρατάει κοντά σε ραδιόφωνο μία συγκεκριμένη ώρα κάθε εβδομάδα και να τηρώ με ευλάβεια αυτή μου τη δέσμευση. Και όλα αυτά, για να ακούω την εκπομπή του με τίτλο «Με δέκα δίσκοι και ουίσκι». Και πιο συγκεκριμένα, το τελευταίο της δεκάλεπτο όπου ήταν και το μεγάλο φινάλε. Εκεί, πολύ πριν το interactive μας χτυπήσει την πόρτα και τη σπάσει, ο Antonio έδινε την ευκαιρία σε όποιον προλάβαινε να προτείνει ένα πρόσωπο για να το φιλοξενήσει με το δικό του τρόπο. Όπου ο δικός του τρόπος, ήταν ένα 10λέπτο μπινελίκωμα άνευ προηγουμένου (στα όρια συνήθως που επέβαλε το ραδιόφωνο) το οποίο πήγαζε κατά ένα 10% από την ιστορία που έκρυβε το εν λόγω πρόσωπο και είχε περιγράψει αυτός που το πρότεινε και κατά 90% από το κεφάλι του Αντώνη – άντε και των ελάχιστου αλκοόλ που συνόδευε την εκπομπή.

Έχω την εντύπωση ότι δεν έχασα ούτε μία φορά την εκπομπή. Έχω επίσης την εντύπωση ότι όση γοητεία ασκούσε πάντα επάνω μου η κονσόλα του ραδιοφώνου, άλλη τόση και περισσότερη μου ασκεί και σήμερα η ανάθεση ειδικών αποστολών. Κάπως έτσι δέχθηκα την πρόσκληση να γράψω όχι με βάση τη δική μου έμπνευση αλλά με βάση τη διάθεση γνωστής προσωπικότητας της αγοράς και φίλης που αναρωτήθηκε κάπου στο τέταρτο μαρτίνι και ενώ είχε φάει και την ελιά. «Μα όλοι φέτος θα ανοίξουν και ένα media site; Και εσύ δεν λες τίποτα;». Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν η εκπομπή του Antonio. Αλλά πάλι, δεν αντέχω τις αντιγραφές. Αμέσως μετά σκέφτηκα πόσο δίκιο είχε.

Ε , να ρωτήσω λοιπόν και εγώ με τη σειρά μου. Όλοι φέτος θα ανοίξετε καλοί μου άνθρωποι media site; Και αν ναι, γιατί; Γιατί η κρίση φεύγει; Γιατί η κρίση δεν ήρθε ποτέ; Γιατί τα media είναι εύκολα και άσ’ τους άλλους να νομίζουν; Γιατί θέλουμε χρήμα δόξα και τιμή και αυτός είναι ο μόνος δρόμος; Γιατί το bandwidth είναι φτηνό και το video επίσης; Γιατί η οnline διαφήμιση θα αυξηθεί κατά 4711%; Γιατί το content είναι δωρεάν και δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμα; Γιατί έχω χάσει κάποιο τεύχος και δεν μου το λέει κανένας; Γιατί βρε αδερφέ; Γιατί;

Θα επανέλθω, αλλά δεσμεύομαι ότι ακολουθούν επόμενα αφιερώματα – και όποιος θέλει να γράψω για τον καημό του εδώ είμαι. Τουλάχιστον μέχρι να βγει το καλοκαίρι…