Αναρωτηθήκατε; Ωραία. Αν εξαιρέσουμε τους πολύ πρόσφατους φίλους της στήλης και τους ορκισμένους εχθρούς της Apple που θέλουν να πιστεύουν ότι «δεν υπάρχει ζήτημα» αλλά μέσα τους κρυφοπανηγυρίζουν, όλοι οι υπόλοιποι είμαι σίγουρος πως γνωρίζετε την απάντηση. Ο υπογράφων έχει δηλώσει επανειλημμένως fan του Steve Jobs και μάλιστα, έχει δηλώσει πως είναι «τιμωρία» το να περιορίζεται από αριθμό λέξεων για να γράψει γι αυτόν.

Δεν θεωρώ όμως τον Jobs ήρωα. Ευτυχώς, γιατί αναπόφευκτα θα τον αντιπαθούσα. Τον θεωρούσα και τον θεωρώ όμως μία από τις μεγαλύτερες μορφές των business και της τεχνολογίας. Θα προτιμήσω λοιπόν, να αφήσω για λίγο αργότερα τις σκέψεις μου για το τι μέλει γενέσθαι στην Apple και στις μάχες της μετά την αποχώρησή του και θα αφιερώσω τις λίγες αυτές γραμμές στον ίδιο.

Ιστορικά μιλώντας, ο Steve Jobs δεν υπήρξε ποτέ tech freak -όχι τουλάχιστον με την έννοια που αποδίδεται σήμερα. Μεγάλωσε όμως κοντά στους «μάγους» της Δυτικής Ακτής και πολύ πριν δεχτεί τις επιρροές του βουδισμού Ζεν και των ψυχεδελικών, μυήθηκε στο phone freaking από τον ίδιο τον Captain Crunch (κατά κόσμο John Drapper) και «φοίτησε» σε ένα από τα κορυφαία hacking club της εποχής, το Homebrew Computer Club. Όταν γνώρισε την ινδική αντίληψη για τον κοσμικό ηλεκτρισμό διατηρούσε ακόμα το ψευδώνυμο Berkeley Blue. Αυτός ο Steve Jobs, έδωσε σε όλους εμάς τη Lisa, τον πρώτο προσωπικό υπολογιστή με γραφικό interface, με μπάρα μενού, με κυλιόμενα μενού, με scroll bar, με ποντίκι με ένα πλήκτρο, με εντολές cut-paste από το pasteboard και με κάδο απορριμμάτων. Βασική του θεώρηση τα «μηχανάκια» να είναι δυνατά, εύκολα στη χρήση και πρόθυμα να βοηθήσουν έναν άνθρωπο με ιδέες να μπορέσει να τις πραγματοποιήσει, χωρίς να είναι nerd. Η ίδια θεώρηση έβγαλε το MP3 από τα τεχνολογικά λεξικά και το έβαλε στις τσάντες των κοριτσιών. Και είναι πάλι αυτός, που αγνοώντας υπεροπτικά τις διαθέσεις των κολοσσών της κινητής τηλεφωνίας που προσπαθούν να φέρουν το Ιnternet στα μέτρα τους, χαμογέλασε πονηρά και ενώ όλοι περιμένουν ένα gadget παρουσίασε έναν προκλητικό -αν όχι sexy- Internet Communicator.

Αφιερωμένο λοιπόν, στον «υπερόπτη», τον «εγωμανή», τον «σωτήρα», τον «σόουμαν», το «κάθαρμα», τον «πειρατή», που αποχωρεί αλλά πρόλαβε να ανεβάσει στο πιο ψηλό βάθρο όχι ένα προϊόν (ή μία σειρά προϊόντων) αλλά μια φιλοσοφία και ίσως μία ολόκληρη γενιά -αυτή που μόλις περιγράψαμε.

Thnx για μία ακόμα φορά Mr Jobs.