Και όχι τίποτα άλλο, αλλά μας πιάνει το παράπονο. Διότι -θα συμφωνήσουμε εκ των προτέρων μαζί σας- την επικοινωνία του ο καθένας ότι θέλει την κάνει. Δική του είναι και λογαριασμός δεν μας πέφτει – το πολύ-πολύ να κόψουμε κανα τιμολόγιο και να περιμένουμε πότε θα παγώσει η κόλαση για να το πληρωθούμε. Αλλά ξέρετε καλοί μου κύριοι, επειδή το μέσο τυγχάνει ελαφρώς -γκουχ, γκουχ- καινούριο και επειδή δεν φημιζόμαστε και για το πλούσιο content μας και επειδή ως λαός το έχουμε το σιχτίρι σχετικά εύκολο και επειδή οι 140 χαρακτήρες μπορεί να μην είναι εύκολοι για marketing αλλά για ευφυή μπινελίκια φτάνουν και περισσεύουν και επειδή και επειδή μπορεί να γράφω «επειδή» μέχρι να το κάψω το ρημάδι το pc, επαναλαμβάνω. Τι το θέλατε το social πώς το λένε;

Άντε, και επειδή πέταξε ένας consultant να φτιάξουμε ένα twitter account και να βγούμε να παίξουμε τον Barack και τα 3 μικρά γουρουνάκια, εσείς έπρεπε να το κάνετε; Πως είπατε; Τι μας νοιάζει εμάς; Μας νοιάζει και μας κόφτει λεβέντες. Γιατί άντε τώρα εμείς να πείσουμε τα brands να εκτεθούν στα SNSs με τίποτα πιο σοβαρές ενέργειες από το να βγαίνουμε με την κουδούνα, και να διαλαλούν την πραμάτεια τους και να κάνουν το FB να θυμίζει τα βλάχικα στη Βάρη και τους κράχτες τους και με τις φουστανέλες τους μαζί.

Και πάνω που είχα τον Pano να σηκώνει βραβεία στις Αμερικές και να μας ταράζει με φωτό από όπου έβρισκε και είχα έτοιμο το κειμενάκι για το branded entertainment, ήρθαν τα τρυφερά πόδια και μας τα έκαναν μαντάρα. Ας είναι όμως. Ένα μπράβο θα το πω δημόσια εκεί που αξίζει (μπράβο ρε παιδιά) και στους επίδοξους κατακτητές του σύμπαντος θα απαντήσω με ένα μικρό στίχο μιας παλιάς αοιδού – αν και ελάχιστα πιστεύω ότι θα αντιληφθούν το νόημά του.

Λύκε – λύκε μου καλέ μου, λύκε – λύκε είσαι εκεί; Είναι η άγρια πλευρά σου που με συγκινεί…