Η δική μας δουλειά είναι να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα με κριτικό πνεύμα και ορθολογισμό ανεξαρτήτως του ευρύτερου κλίματος που συνήθως επικρατεί.

Στο πνεύμα αυτό είναι ανησυχητικό ότι οι αρμοδιότητες που αφορούν τα θέματα ΜΜΕ έχουν διασπαστεί σε πολύ περισσότερα υπουργεία σε σχέση με το παρελθόν χωρίς να υπάρχει (ή να διαφαίνεται ότι θα υπάρξει), ένα ενιαίο κέντρο το οποίο να συνθέτει την κυβερνητική πολιτική.

Ο νέος Υπουργός Επικρατείας κρατά μόνο την επικοινωνία με τα ΜΜΕ, τα κρατικά ΜΜΕ βρίσκονται στην αρμοδιότητα του Υπουργού Πολιτισμού, για τη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή καθοριστικό ρόλο έχει ο Υπουργός Υποδομών, την αδειοδότηση των σταθμών ο Υπουργός Εσωτερικών και τα θέματα διαφάνειας ο Υπουργός Δικαιοσύνης.

Στην προηγούμενη κυβέρνηση ο υπουργός Επικρατείας -οι πρακτικές του οποίου σε άλλα θέματα ήταν ιδιαίτερα προβληματικές- είχε την ευθύνη του γενικού συντονισμού στα θέματα ΜΜΕ και οι λύσεις τις οποίες έδινε ήταν σε γενικές γραμμές λογικές και αποτελεσματικές. Η γνώση του τομέα των ΜΜΕ την οποία είχε, του επέτρεπε να κινείται σε λύσεις οι οποίες ελάμβαναν υπ’ όψη την πραγματικότητα του τομέα αλλά και τα επιτεύγματά του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τα θέματα αυτοδέσμευσης και τους συλλογικούς θεσμούς των διαφόρων κλάδων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της επικοινωνίας. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ότι συνολικά στον τομέα των ΜΜΕ η νομοθεσία που προωθήθηκε ήταν ως επί το πλείστον θετική και η συνεργασία μεταξύ πολιτείας και συλλογικών φορέων του κλάδου ικανοποιητική.

Τι θα συμβεί από εδώ και πέρα. Η προσπάθεια κάποιας συγκέντρωσης αρμοδιοτήτων ή της δημιουργίας ενός κεντρικού σημείου αναφοράς στη νέα κυβέρνηση για τα θέματα αυτά, είναι κάτι που θα πρέπει να συμβεί το ταχύτερο δυνατόν. Είναι γνωστό ότι οι κυβερνήσεις σε ό,τι αφορά τον τρόπο διαχείρισης των αρμοδιοτήτων τους διέρχονται διάφορες φάσεις. Η πρώτη, ας την ονομάσουμε ιδεαλιστική -η οποία συμβαίνει ιδίως όταν έχουμε πολλούς ανθρώπους που γίνονται για πρώτη φορά υπουργοί- την οποία διερχόμαστε τώρα, είναι η φάση στην οποία οι υπουργοί αισθάνονται ότι έχουν τόσα πολλά να κάνουν και τόσες δυσκολίες να αντιμετωπίσουν, που με ανακούφιση μπορεί να δεχθούν κάποια αναδιάταξη αρμοδιοτήτων, ή την ανάληψη συντονιστικής ευθύνης από κάποιον άλλο. Στη επόμενη φάση όμως οι γραφειοκρατίες και τα συστήματα ανασυντάσσονται και οι υπουργοί αποκτούν μια πολύ περισσότερο ιδιοκτησιακή αντίληψη του τομέα τον οποίο διαχειρίζονται. Στην περίπτωση αυτή οι δυνατότητες της όποιας μεταφοράς αρμοδιοτήτων δυσχεραίνονται εξαιρετικά.

Είναι λοιπόν ανάγκη οι συλλογικοί φορείς του κλάδου να θέσουν άμεσα το θέμα των πολλαπλών αρμοδίων και την ανάγκη να υπάρξει ένα σημείο που να συντονίζει τα θέματα ΜΜΕ εντός της νέας κυβέρνησης. Τώρα είναι ο πολιτικός χρόνος στον οποίο είναι πιθανότερο να ληφθεί μια τέτοια απόφαση και να μειωθούν οι μελλοντικές προστριβές και αδυναμίες που σχεδόν με βεβαιότητα μπορεί κανείς να προβλέψει ότι θα προκύψουν.