Ήδη η Κίνα προσπαθεί να θέσει όρια στη παραγωγή και τις εξαγωγές. Το Σεπτέμβριο ανακοίνωσε τη επιπλέον μείωση των quotas για την περίοδο 2010-15 σε 35.000 τόνους το χρόνο – με σκεπτικό «να εξοικονομήσει σπάνιους πόρους και να προστατέψει το περιβάλλον». Οι Δυτικές κυβερνήσεις είναι ιδιαίτερα ανήσυχες, αλλά προς το παρόν δεν μπορούν να κάνουν και πολλά. Οι συνέπειες είναι ήδη ορατές – π.χ. το 2006 η General Motors αναγκάστηκε να μεταφέρει το Τμήμα Έρευνας Μικρο-μαγνητών από τις ΗΠΑ στην Κίνα.

Η Κίνα θέλει να αποτελέσει τον ηγέτη στην παραγωγή πράσινης ενέργειας – κάτι απόλυτα λογικό από τη στιγμή που έχει ήδη τον έλεγχο των φυσικών πόρων. Οι εταιρείες σε άλλες χώρες θα συναντήσουν σημαντικές δυσκολίες στο να ανταγωνιστούν τις κινέζικες.

Ταυτόχρονα, ο περιορισμός της προσφοράς θα εκτοξεύσει και τις τιμές που θα πρέπει να πληρώσει ο υπόλοιπος κόσμος – μια πρακτική που έχει χρησιμοποιήσει με μεγάλη επιτυχία ο ΟΠΕΚ στο παρελθόν. Τέτοιοι περιορισμοί κάνουν τις ήδη ακριβές εναλλακτικές της πράσινης ενέργειας ακόμη λιγότερο πρακτικές οικονομοτεχνικά. Οι κυβερνήσεις προσφέρουν γενναίες επιδοτήσεις, αλλά ακόμη και αυτό δεν θα αρκεί αν οι τιμές των σπάνιων μετάλλων απογειωθούν. Σε λίγα χρόνια είναι εξαιρετικά πιθανό αντί να ανησυχούμε για την εξάρτηση από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής να ανησυχούμε για την εξάρτηση από την Κίνα για πρώτες ύλες πράσινης τεχνολογίας.