Αναρωτήθηκα λοιπόν τι συμβαίνει όταν ένας φορέας δηλώνει πως χρήματα υπάρχουν αλλά δεν θα δοθούν. Για το αν και κατά πόσο υπάρχει ένα θέμα. Και κυρίως για το «ποιο» είναι αυτό το θέμα. Γιατί μεταξύ μας, το ότι υπάρχει θέμα είναι ηλίου φαεινότερο και κρίμα είναι να χαλάμε τσάμπα τα τυπογραφικά για να γράφουμε τυπικότητες.

Δεν ξέρω λοιπόν τι λέει ο αγαπητός αναγνώστης και διάφοροι φίλοι και γνωστοί που έσπευσαν επίσης να υπερασπιστούν το ΤΑΝΕΟ, αλλά ευκαιρία είναι να τους υπενθυμίσω ότι άδικα έκαναν τον κόπο να μου απαντήσουν. Όχι γιατί δεν συνηθίζω να ανοίγω κουβέντα -ίσα ίσα που το απολαμβάνω ιδιαιτέρως- αλλά γιατί το πρόβλημά μου ουδόλως έχει να κάνει με το ίδιο το ΤΑΝΕΟ. Αντιθέτως, το μέγα θέμα που εγώ βλέπω σε όλη αυτή την ιστορία ονομάζεται «Αγανάκτηση».

Γιατί όταν ένας φορέας που έχει συσταθεί με στόχο την επένδυση και όχι το κουβεντολόι έχει κάποια ζητήματα με το «πού» θα επενδύσει, τότε η συζήτηση αφορά ένα θέμα που πρέπει να λυθεί. Όταν όμως ο φορέας «φωνάζει» για αυτό το ζήτημα, τότε σημαίνει πως ήδη το έχει επισημάνει και μία και δύο φορές και άκρη δεν βγαίνει. Και όλως τυχαίως το ίδιο θέμα που έθιξε τις προάλλες ο εν λόγω φορέας έχει τεθεί επανειλημμένως -ανεπίσημα- και από ιδιώτες και από άλλους φορείς.

Θα μου πείτε, «έχουν απαραίτητα όλοι οι φορείς δίκιο;» Όχι και είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Μου είναι και δύσκολο όμως να πιστέψω σε μεγάλες συνωμοσίες ιδιαίτερα όταν δεν βλέπω και τα οφέλη. Το ότι υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στη χώρα πρόσωπα και φορείς που καλοβλέπουν το online περιβάλλον και θέλουν να επενδύσουν σ’ αυτό, το γνωρίζει και η τελευταία νοικοκυρά. Το ότι έχουμε ως αγορά και ως περιβάλλον ανάγκη τις επενδύσεις αυτές, μπορεί η νοικοκυρά να μην το γνωρίζει αλλά εμείς το ξέρουμε και μάλιστα πολύ καλά.

Το ότι κάποιος φωνάζει «κάντε κάτι» το άκουσε κανείς; Αυτό είναι το θέμα…