Είναι εικόνες από τηλεοπτικό σποτ γνωστής εταιρείας τροφίμων, βγαλμένες λες από άλλες εποχές, όταν όλα ήταν… αλλιώς. Όταν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είχαν δουλειές – και μάλιστα γραφείου κατά προτίμηση-, όταν είχαν χρήματα να αγοράζουν τα καλύτερα για τα παιδιά τους, όταν ζούσαν μια άνετη ζωή, όπου το «ευ ζην» κυριαρχούσε του «ζην».

Χωρίς να το θέλω, μελαγχόλησα. Διότι διαπίστωσα ότι υπάρχουν ακόμα διαφημιστές και διαφημιζόμενοι που επιμένουν να διαφημίζουν προϊόντα και υπηρεσίες με τη λογική της δεκαετίας του 1990 ή του 2000. Παρουσιάζοντας ακριβά σπίτια και αυτοκίνητα, αλλά και διαλόγους, από τους οποίους απουσιάζει παντελώς ο ορθολογισμός που απαιτεί η σημερινή εποχή. Και το ερώτημα είναι, γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως θεωρούν ότι με το να αγνοούν την πραγματικότητα και παρουσιάζοντας μια εξωραϊσμένη εικόνα για το ευρύτερο περιβάλλον των προϊόντων τους, κερδίζουν τον Έλληνα καταναλωτή; Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό.

Η μόνη εξήγηση που θα μπορούσα να δώσω είναι ότι προσπαθούν να «κρατήσουν» το κοινό τους, προσφέροντάς του εικόνες επίπλαστης ευημερίας, θεωρώντας ότι έτσι θα το κάνουν να νοσταλγήσει το παρελθόν και να αγοράσει το προϊόν, που ίσως τους το θυμίσει. Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι διαφορετικό. Προς Θεού, δεν λέω να φτιάχνουμε διαφημίσεις μιζέριας και κακομοιριάς. Άλλωστε αυτό δεν συνάδει με την ίδια τη φύση της διαφήμισης. Ωστόσο, καλό είναι να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες μεταξύ του εξωραϊσμού και της δύσκολης πραγματικότητας. Γιατί η διαφήμιση πρέπει να αντανακλά την κοινωνία και να μιλάει στους καταναλωτές με τον τρόπο που αυτοί είναι έτοιμοι να ακούσουν. Kαι όχι να βρίσκεται εκτός πραγματικότητας.