Στην εταιρεία έχουμε ως αρχή να μην αναλαμβάνουμε έργα για το Ελληνικό Δημόσιο παρά μόνο άνευ αμοιβής, ώστε να αποφεύγουμε τις γνωστές παθογένειες και την αντίστοιχη κριτική. Όταν λοιπόν ανταποκριθήκαμε στην πρόσκληση της ΕΔΕΕ και κληρωθήκαμε να σχεδιάσουμε χωρίς αμοιβή το Ελληνικό Σήμα, δεν φανταζόμασταν το τι θα επακολουθούσε.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η πρωτοβουλία για δημιουργία σήματος πιστοποίησης ελληνικών προϊόντων ξεκίνησε στις αρχές του 2010 και χρειάστηκε να περάσουν 4,5 χρόνια, τρεις κυβερνήσεις, έξι υπουργοί Ανάπτυξης και κάμποσοι υφυπουργοί Εμπορίου μέχρι να εκδοθεί το Ελληνικό Σήμα. Η εμπλοκή πολλών αρμοδίων και οι αλλαγές που προέκυπταν εξαιτίας της διαβούλευσης με την Ε.Ε. διαμόρφωσαν ένα τοπίο που ελάχιστοι είχαν σωστή και πλήρη εικόνα για τα ζητούμενα. Έτσι, πολλοί θεώρησαν το Ελληνικό Σήμα μια μεγάλη εθνική υπόθεση και του απέδιδαν ιδιότητες που δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει. Όχι απλώς να σηματοδοτούσε τα Ελληνικά προϊόντα αλλά να συμβόλιζε την ποιότητά τους και την Ελλάδα συνολικά.

Ως αποτέλεσμα, αφενός δημιουργήθηκαν μέχρι και ενδοκυβερνητικές έριδες που δημιουργούσαν προβλήματα στη διαδικασία και αφετέρου, επελέγη η στρεβλή διαδικασία του ανοιχτού δημόσιου διαγωνισμού και της ψηφοφορίας του Κοινού που δημιούργησε, από την προκήρυξη του μέχρι και την ολοκλήρωσή του, εκτός από φρούδες προσδοκίες και πολλές δίκαιες διαμαρτυρίες – ειδικά από τους επαγγελματίες σχεδιαστές. Όταν μάλιστα ολοκληρώθηκε αυτή η διαδικασία, το Ελληνικό Δημόσιο παρέλειψε να εξηγήσει τι συνέβη με το σήμα που είχε ψηφιστεί και έτσι εντάθηκε ακόμα περισσότερο η καχυποψία. Σε όλα τα παραπάνω ας προστεθεί ότι η έκδοση του Ελληνικού Σήματος ανακοινώθηκε σε προεκλογικό περιβάλλον που προσφερόταν για εσωκομματικές «εχθροπραξίες» και αύξανε τις ευρύτερες εντάσεις.

Έπρεπε λοιπόν να το περιμένουμε ότι όσο καλά και αν κάναμε τη δουλειά μας δεν θα αποφεύγαμε τις επιθέσεις. Οι ενδοκυβερνητικές τριβές, το brief με τα ασαφή ζητούμενα, ο κακοσχεδιασμένος προηγούμενος διαγωνισμός και το πολιτικό περιβάλλον, συνέθεταν ιδανικό περιβάλλον για την τέλεια καταιγίδα. Με αποτέλεσμα, μαζί με τα ευχαριστήρια και τα συγχαρητήρια που δεχτήκαμε από τους περισσότερους, να δεχτούμε από άδικη κριτική και ανοίκειες επιθέσεις μέχρι απειλές. Εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας σε άρθρο με τίτλο «Αν έχεις Μέρκελ διάβαινε» μας κατηγόρησε ότι «πήραμε τη δουλειά» λόγω παλιάς σχέσης με τη Γερμανία. Στα social media βγήκαν άφθονοι καλοθελητές να μας χαρακτηρίσουν «διαπλεκόμενους» και «βύσματα». Και το πιο ακραίο από όλα, δεχθήκαμε επίθεση από τμήμα της γραφιστικής κοινότητας ως δήθεν αντιγραφείς. Συνηθισμένη ελληνική πραγματικότητα, θα μου πείτε. Για αυτό όμως θα γράψω στο επόμενο τεύχος.