ΟΚ, ας του αναγνωρίσουμε ότι έχει βάλει το χεράκι του σε μερικά από τα πιο διάσημα πράγματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή online (δηλαδή το Blogger, το Twitter και το Medium).

Καθώς και ότι όταν ήταν μικρός δούλευε στα χωράφια στη Νεμπράσκα (αν και βεβαίως το ίδιο μπορεί να πει κανείς για το 70% των φρήκων που μεγάλωσαν στις δεκαετίες ’70 και ’80, τότε που υπήρχαν ακόμα φρήκοι –και χωράφια). Όμως το νταηλίκι του στιλ «δεν δίνω μία αν το Instagram έχει πιο πολλούς ανθρώπους που κοιτάνε ωραίες εικόνες» όταν προέρχεται από τύπους που «αξίζουν» ενάμισι δισ. δολάρια, μου προκαλεί μια περίεργη φαγούρα Και αν αυτοί οι τύποι δηλώνουν «ψαριστές» (ποια είναι η ελληνική λέξη για το «pescetarian»; (http://en.wikipedia.org/wiki/Pescetarianism), η φαγούρα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη.

Το σχόλιο του Evan Williams (γιατί περί αυτού πρόκειται) προέκυψε σε συνέντευξή του στο «Fortune» (http://fortune.com/2014/12/11/twitter-evan-williams-instagram/), όταν του ζήτησαν να σχολιάσει το γεγονός ότι το Instagram έχει πλέον πιο πολλούς χρήστες από το Twitter (300 εκατομμύρια λένε τα χαρτιά) -η ανακοίνωση χαιρετίστηκε από την αγορά με τον τρόπο που οι ανακοινώσεις αυτού του στιλ χαιρετίζονται πάντα από την αγορά, δηλαδή με σχόλια του τύπου «η Twitter δεν πάει καλά και πρέπει να πουληθεί», όμως όταν παίζεις με τα μεγάλα παιδάκια (και η Wall Street έχει τα μεγαλύτερα) αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού. Και ο κ. Williams απάντησε (με το νταηλίκι που έγραψα παραπάνω) ότι δεν τον νοιάζουν οι αριθμοί των χρηστών και ότι το όλο σύστημα μέτρησης κεφαλιών είναι λάθος.

Δίκιο έχει. Όμως όταν είσαι εισηγμένη εταιρεία, τα κεφάλια σε νοιάζουν γιατί από τα κεφάλια πας να βγάλεις λεφτά και τα λεφτά που πας να βγάλεις, δεν είναι μόνο για τον εαυτό σου και για τους υπαλλήλους σου, αλλά και για μερικές χιλιάδες κόσμο που σε εμπιστεύτηκε και αγόρασε το «χαρτί» σου στα ταμπλό του «Δρόμου». Ήτοι, το πολύ αφ’ υψηλού στιλάκι «εμείς συμβάλλουμε στον κοινωνικό διάλογο» και «δεν κάνουμε business, αλλά αλλάζουμε τον κόσμο» (και βάλε και λίγο «disruption» για να είμαστε και εντός του λεξιλογίου της «Κοιλάδας») είναι κάπως για κατανάλωση.

Βεβαίως η λογική «μετράμε μόνο κεφάλια και με κάποιο μαγικό τρόπο τα μετατρέπουμε σε λεφτά» είναι για τα πανηγύρια (ειδικά όταν δεν υπάρχει σαφές πλάνο για το πώς τα μετατρέπεις σε λεφτά) και τα ‘χουμε «χώσει» κατ’ επανάληψη στη Facebook γι’ αυτό, όμως μην το παρακάνουμε και με την ιερά οργή και αγανάκτηση, ειδικά οι δισεκατομμυριούχοι, ε;

Εκτός αν θεωρούμε ότι το να τρως κουτσομούρες σου δίνει πιο πολύ «moral high ground» από το να τρως παϊδάκια…