Τα έργα που δημιουργήθηκαν εκείνα τα χρόνια, μας ακολουθούν ακόμα και σήμερα, ως φάρος ελπίδας για την πολυπόθητη πολιτισμική και κατ’ επέκταση ηθική αναγέννηση της χώρας και των κατοίκων της. Γιατί αναφερόμαστε σήμερα σε όλα αυτά; Διότι η πραγματικότητα αυτή οδήγησε τον ελληνικό Τύπο να στρέψει το ενδιαφέρον του σήμερα, σε αυτά τα έργα και να τα προσφέρει τόσο στους νεότερους (για να τα γνωρίσουν), όσο και στους παλαιότερους (για να τα θυμηθούν). Από το 2010 και μετά οι εφημερίδες της χώρας πέρασαν από την εποχή των προσφορών μουσικών CD, ταινιών, αξεσουάρ και άλλων ειδών ευτελούς αξίας, στην προσφορά λογοτεχνικών θησαυρών.

Τα έργα του Νίκου Καζαντζάκη και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που προσφέρονται τελευταία από το Έθνος της Κυριακής και τα Παραπολιτικά αντίστοιχα, είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της νέας πρακτικής. Η προσφορά των ιστορικών αναγνωστικών της μεταπολεμικής Ελλάδας από το Βήμα της Κυριακής, είναι άλλο ένα. Αντίστοιχες εκδόσεις υψηλής πολιτιστικής και λογοτεχνικής αξίας έχουν προσφέρει στο παρελθόν η Καθημερινή, η Δημοκρατία, το Ποντίκι, η Ημερησία του Σαββάτου κ.α. Το ακόμα σπουδαιότερο είναι ότι αυτές τις προσφορές τις επιβραβεύει το αναγνωστικό κοινό.

Το Έθνος της Κυριακής, από την εβδομάδα που ξεκίνησε την προσφορά των έργων του Καζαντζάκης, πέρασε πρώτο σε κυκλοφορία, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Το ίδιο συνέβη και με το Βήμα της Κυριακής, με την προσφορά των αναγνωστικών. Τι σημαίνει αυτό; Ότι εκεί έξω υπάρχει ακόμα ένα κοινό, ένα μεγάλο κοινό που «διψά» για μάθηση, διψά για πολιτισμό. Εις πείσμα του λαϊκισμού, του lifestyle, της κενότητας και της ματαιοδοξίας που κυριάρχησαν τα προηγούμενα χρόνια στην εκδοτική πραγματικότητα. Άρα, η «μαγιά» υπάρχει. Από αυτή θα πρέπει να ξεκινήσει η ανάκαμψη. Η ηθική πρώτα απ’ όλα και στη συνέχεια η πνευματική. Καλές γιορτές σε όλους.