Και ίσως το πρόβλημα να μην ήταν αυτό καθαυτό το γεγονός των πυρκαγιών -λέμε τώρα-, όσο το ότι στη χώρα μας το πάθημα ποτέ δεν μας γίνεται μάθημα. Αυτό είναι το χειρότερο. Από το 1981 και μετά και σχεδόν κάθε 3-4 χρόνια, η Αττική δέχεται ισχυρότατα πλήγματα περιβαλλοντικών καταστροφών με αποκορύφωμα τις πυρκαγιές στην Κηφισιά (1981), στο Διόνυσο (1982, 2009), στη Βαρυμπόμπη (1986), στον Αυλώνα (1992), στον Άγιο Στέφανο (1993, 2009), στην «μπαρουτοκαπνισμένη» Πεντέλη (1995, 1998, 2000, 2009), στη Ραφήνα (2005), στην Πάρνηθα (2008). Παρά τις καταστροφές αυτές τίποτα απολύτως δεν έχει αλλάξει στον τομέα της πρόληψης, της επένδυσης σε υλικοτεχνικές υποδομές, σε νοοτροπία. Κι αυτό δεν μας τιμάει ως λαό. Διότι όποιος δεν μαθαίνει από τα λάθη του, δεν έχει μέλλον.

Μετά την καταστροφή λοιπόν, τι; Το κράτος θα αρχίσει κάποιες «δειγματοληπτικές» αναδασώσεις και θα δημιουργήσει ευρείες διαφημιστικές καμπάνιες μιλώντας για την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, ενώ η ιδιωτική πρωτοβουλία μέσω των μεγάλων επιχειρήσεων θα στηρίξει ειδικά προγράμματα αναδάσωσης στο πλαίσιο στρατηγικών ενεργειών εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Χρήσιμα όλα αυτά. Ωστόσο το πρόβλημα δεν θα λυθεί όσο η νοοτροπία κάποιων δεν αλλάζει. Όχι μόνο όσων καίνε τα δάση για να δημιουργήσουν οικόπεδα, όσο και εκείνων που τα αγοράζουν. Διότι και οι τελευταίοι έχουν μεγάλη ευθύνη. Αν δεν αγόραζαν οικόπεδα στα δάση, κάποιοι δεν θα τα έκαιγαν. Φυσικά όμως η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στην Πολιτεία που δεν δημιουργεί τους αναγκαίους νόμους, αλλά και όταν τους δημιουργεί, δεν τους στηρίζει.

Ξεφύγαμε όμως. Το τελευταίο τεύχος του καλοκαιριού μπορεί να μη δημιουργήθηκε με τις καλύτερες των προϋποθέσεων, ωστόσο έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Όπως το θέμα που δημοσιεύουμε για το πώς οι νέοι «καταναλώνουν» σήμερα τα ΜΜΕ. Η έκθεση του 15χρονου βρετανού Matthew Robson για τις μιντιακές συνήθειες της γενιάς του, δημοσιεύθηκε σε μεγάλες εφημερίδες του κόσμου και συζητήθηκε πολύ από τους ανθρώπους του marketing. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το άρθρο του Γιώργου Σιώμκου, καθηγητή Marketing στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο οποίος καταγράφει το ρόλο των στρατηγικών δημοσίων σχέσεων μέσα από μια πρωτότυπη έρευνα μεταξύ ελληνικών επιχειρήσεων. Τέλος, διαβάστε ένα κατατοπιστικό αφιέρωμα στην επιχειρηματική εκπαίδευση, η οποία φαίνεται να εξέρχεται αλώβητη από την οικονομική κρίση.

Καλό φθινόπωρο.