Το μέσο είναι το μήνυμα» Η ρήση του McLuhan (1911-1980) δεν έχει καταρριφθεί αλλά ο άνθρωπος το είπε το 1967 με τις γνώσεις και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της δεκαετίας του 60. Όταν η Τηλεόραση μετέτρεπε τον κοινό άνθρωπο από αναγνώστη σε παθητικό δέκτη. Σήμερα ποιο είναι το Μέσο; Ζούμε το τέλος της παθητικής τηλεθέασης.

Λαϊκισμός και Προπαγάνδα
Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε την εποχή της ενηλικίωσης της Τηλεόρασης στην Ελλάδα. Μην έχοντας τις δυνάμεις να ανταγωνιστεί τα υπάρχοντα κόμματα σε κομματικούς μηχανισμούς και κομματάρχες άλλαξε το παιχνίδι και αντιγράφοντας την μεθοδολογία των Γάλλων εισήγαγε στην Ελλάδα τα προσεγμένα και άρτια τηλεοπτικά σποτ. Ακόμα και σήμερα να δει κάποιος τα διαφημιστικά των εκλογών του 1981 θα αναγνωρίσει την ανωτερότητα των παραγωγών του ΠΑΣΟΚ.

Εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις τεχνικές αριστερής πολιτικής προπαγάνδας του Ψυχρού Πολέμου και πέτυχε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στα συντηρητικά κόμματα της εποχής. Παράλληλα στα έντυπα μέσα βλέπουμε την επιλογή των tabloid εφημερίδων σε αντιπαράθεση με τις εφημερίδες γνώμης. Τα συντηρητικά κόμματα της εποχής αρκέστηκαν στην κινδυνολογία και αντί να αντιτάξουν ένα πρόγραμμα και μία μεθοδολογία, απλά κατηγορούσαν καθημερινά το ΠΑΣΟΚ για αντιαμερικανισμό (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο), αλλά και για κρυφο-κομμουνισμό (Σοσιαλιστής = Κομμουνιστής). Δεν αξιολόγησαν εγκαίρως την δύναμη, δύο σημαντικών κατά τη γνώμη μου, συνθημάτων:

Α. Πρόγραμμα 100 Ημερών. Β. Συμβόλαιο με το Λαό.
Όλες οι επόμενες εκλογές χαρακτηρίστηκαν από τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιζαν οι διαφημιστικές εταιρείες και οι εταιρείες Έρευνας Αγοράς στην τελική διαμόρφωση της στρατηγικής επικοινωνίας. Τα κόμματα άρχισαν να αντιγράφουν τα συνθήματα και τις τακτικές των αδελφών ευρωπαϊκών κομμάτων με αποτέλεσμα η πολιτική ζωή της χώρας να ακολουθεί ευρωπαϊκά πρότυπα, συνήθως με διαφορά φάσης. Όταν οι συντηρητικοί είχαν το επάνω χέρι στην Ευρώπη εμείς είχαμε Σοσιαλιστές στην εξουσία και το αντίστροφο. Ο δικομματισμός καλά κρατούσε μέχρι που ήλθαν τα δύσκολα. Εμείς δεν εκσυγχρονίζαμε το Κράτος και οι Ευρωπαίοι δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία δεδομένου του μεγέθους της οικονομίας μας και των προμηθειών που δίναμε απλόχερα στις επιχειρήσεις τους.

Έτσι φθάσαμε αισίως στον Απρίλιο του 2012, όπου βλέπουμε μία Προεκλογική Πολιτική Επικοινωνία από όλα τα κόμματα χωρίς στρατηγική και νόημα. Όλοι ασχολούνται με την επικοινωνία και κανείς με την πολιτική. Βλέπουμε να ασχολούνται όλοι με το ποιος και πόσες φορές θα βγει σε κάποιο μέσο αλλά κανείς με το τι λέει εκεί που βγαίνει. Ιδιαίτερα στην παρούσα προεκλογική περίοδο όλοι ξέχασαν ότι ο λαός επιλέγει για το ποιος θα τον κυβερνήσει και έτσι απολαύσαμε ατελείωτες ώρες πολυλογίας για το πώς φθάσαμε ως εδώ και ούτε μία ώρα για το πώς θα βγούμε από τη στενωπό.

Όταν δε, αισθάνθηκαν ότι ο Έλληνας τρομάζει στην ιδέα να χάσει το ευρώ, όλα μετατράπηκαν σε δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ» χωρίς κανένας να ορίζει το πώς θα βγούμε και το κυριότερο ποιος είναι αυτός που θα πάρει μια τέτοια απόφαση και όχι μόνο θα σχεδιάσει αλλά και θα πραγματοποιήσει την αλλαγή. Συγνώμη, εγώ δεν βλέπω κανέναν ικανό για ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα και το κυριότερο, κάποιον ικανό να πείσει τους Έλληνες να το πραγματοποιήσουν.

Ακόμα και αν μας το επιβάλουν από το εξωτερικό, οι Έλληνες θα συναλλάσσονται με λαθραία ευρώ από το εξωτερικό. Όλα αυτά δημιουργούν ένα επικοινωνιακό θόρυβο όπου όλοι μιλάμε για πράγματα που δεν γνωρίζουμε και επειδή τα αναμασάμε νομίζουμε ότι είναι και η πραγματικότητα. Αυτή όμως είναι μία εικονική πραγματικότητα, η οποία προωθείται κυρίως από τα μεγάλα συγκροτήματα ΜΜΕ, τα οποία δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τη δική τους πραγματικότητα. Δεδομένου ότι δεν έχουμε πρόγραμμα, βάζουμε δέκα άτομα σε εναλλασσόμενα παράθυρα να μιλάνε για ώρες και οι οποίοι επειδή ακούνε μόνο τον εαυτό τους αυτοϋπνωτίζονται και στο τέλος πιστεύουν ότι αυτοί και μόνο αυτοί γνωρίζουν.

Η επικοινωνία στην δεκαετία που διανύουμε είναι πλέον διαδραστική. Ο δέκτης δεν είναι παθητικός αποδέκτης, αλλά θέλει να πεισθεί και να ακούσεις τις αντιρρήσεις του όπου υπάρχουν. Το πόσες φορές βγήκες στην τηλεόραση δεν είναι συγκριτικό πλεονέκτημα. Για παράδειγμα, η Δημοκρατική Συμμαχία και η Δημιουργία Ξανά είναι δύο νέα κόμματα στον ίδιο ιδεολογικό χώρο. Το πρώτο, με συγκριτικά τεράστια έκθεση στα Μέσα τόσο για την αρχηγό του όσο και για τα στελέχη του. Το δεύτερο χωρίς Μέσα και με μόνο όπλο το μεστό και σωστό λόγο του αρχηγού του και όμως έκανε τη διαφορά στην κάλπη. Το ίδιο και για τη Χρυσή Αυγή, ουσιαστικά αποκομμένη από τα ΜΜΕ με αρνητικά φορτισμένη ιδεολογία, αλλά με πρόσβαση στη γειτονιά.

Και τώρα τι;
Η προεκλογική περίοδος μόλις άρχισε άλλα η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Τα κόμματα κουρασμένα και ζαλισμένα από τα προηγούμενα αποτελέσματα δεν ξέρουν που πατάνε και που βρίσκονται. Αυτά που κέρδισαν ζαλισμένα από την απρόσμενη νίκη έχουν πιστέψει ότι η στρατηγική τους είναι σωστή και θα επενδύσουν πάνω στα ίδια. Αυτά που έχασαν θα τους φάει το σαράκι της ηττοπάθειας και θα προσπαθήσουν να αντιγράψουν κάποια από τα συνθήματα των νικητών προσαρμοσμένα στην ιδεολογική τους πλατφόρμα.

Μια πιο προσεκτική ματιά δείχνει ξεκάθαρα ποιος κέρδισε τι από την στρατηγική του και ποιος κέρδισε γιατί απλά έχασε ο αντίπαλος. Σε λιγότερο από τριάντα μέρες θα πρέπει να δημιουργηθεί μία κυβερνητική πλειοψηφία και ένα πρόγραμμα το οποίο θα πρέπει να κινητοποιήσει το λαό προς μία σωστή κατεύθυνση. Τέτοιες ώρες είναι που δεν θέλεις αρχηγό, αλλά ηγέτη. Το μόνο το οποίο μπορεί να αντικαταστήσει την έλλειψη ηγεσίας είναι μια καλά οργανωμένη ομάδα η οποία έχει μια ξεκάθαρη στρατηγική.


Το δίλημμα των συγκεκριμένων εκλογών
Η κατάσταση όσο πάμε προς τις κάλπες θα πολωθεί επικίνδυνα και αυτό γιατί η συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση πρέπει να βγάλει κυβέρνηση και τα μπλοκ δεν είναι πλέον δεδομένα. Νικητής των εκλογών θα είναι όποιος κάνει τα λιγότερα λάθη. Η Νέα Δημοκρατία, το πρώτο κόμμα της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης φαίνεται να επιλέγει σαν δίλημμα το «ευρώ ή δραχμή». Αυτό κατά τη γνώμη μου μπορεί να αποβεί ολέθριο σφάλμα και ο λόγος είναι ότι δεν περνά στο κόσμο γιατί δεν είναι απλό να ξεχωρίσει ποιος είναι με την Ευρώπη και ποιος όχι. Ας μην ξεχνάμε ότι για την κατάσταση αυτή που βρισκόμαστε σήμερα έχει κάποια ευθύνη και η Νέα Δημοκρατία.

Η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να παρουσιάσει απλά και ξεκάθαρα τα εξής;
Α. Μία πρόταση νέου τύπου διακυβέρνησης. Πλήρες και ξεκάθαρο πρόγραμμα και δέσμευση για ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα. (Προσοχή, όχι υπόσχεση για ολιγομελές, αλλά δέσμευση για τον αριθμό των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου).
Β. Μία πρόταση η οποία να γίνει πιστευτή και να κινητοποιήσει το λογικό–συντηρητικό ακροατήριο, το οποίο δεν κουνά σημαίες, ούτε πάει σε συγκεντρώσεις αλλά είναι Opinion Leaders στο μικροπεριβάλλον τους.
Γ. Μία πρόταση διαφάνειας με ξεκάθαρο παράδειγμα οικονομίας. Π.χ. στο site κάθε υπουργείου θα αναφέρονται ποιοι είναι σύμβουλοι του Υπουργού και πόσα λαμβάνουν κάθε μήνα (Τα προσωπικά δεδομένα δεν ισχύουν όταν λαμβάνουν χρήματα από το Δημόσιο. Ο λαός πληρώνει και πρέπει να γνωρίζει. Ο εργοδότης πρέπει πάντα να γνωρίζει ποιόν πληρώνει και πόσα). Τέτοια παραδείγματα μπορούν να βρουν πολλά και η Τρόικα όχι μόνο δεν θα έχει καμιά αντίρρηση, αλλά μάλλον θα τα επικροτήσει.

Ο Σύριζα είναι ο μεγάλος κερδισμένος των προηγουμένων εκλογών. Ο κόσμος ψάχνει να βρει ποιος φταίει για το πώς φθάσαμε ως εδώ και δεδομένου ότι η ρήση του Πάγκαλου «Μαζί τα φάγαμε» μεταφράσθηκε σε «εσείς και τα λαμόγια σας τα φάγατε», θα θελήσει να αλλάξει την καθεστηκυία τάξη. Ο μοναδικός εχθρός του Σύριζα είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ο ενθουσιασμός των στελεχών του σε συνδυασμό με την απειρία τους μπορεί να τον καταστρέψει. Τι πρέπει να κάνει; Να αντιληφθεί ότι το θέμα είναι η οικονομία. Ο λαός ενθουσιάζεται από το νεύρο με το οποίο οδηγεί την κούρσα, αλλά θέλει να τον δει να φορά και τη ζώνη ασφαλείας.

Σε ότι αφορά στα υπόλοιπα κόμματα, μάλλον θα χάσουν σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Αλλωστε είναι γνωστό ότι όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια. Το μόνο κόμμα που μπορώ να ξεχωρίσω εγώ είναι τη Δημιουργία Ξανά, το οποίο εκφράζει την φιλελεύθερη φιλοσοφία. Αυτά, με βάση τη διάταξη μάχης που έχουν τα κόμματα σήμερα 18 Μαίου. Αν δημιουργηθούν νέα σχήματα θα αξιολογηθούν αναλόγως.

Το σημαντικό είναι να διακρίνουν τα κόμματα τι είναι επικοινωνία και τι θόρυβος. Για παράδειγμα, εάν μιλάνε σε κάποιο κανάλι ο κ. Δραγασάκης με τον κ. Σταϊκούρα ή τον κ. Μηταράκη για την Οικονομία είναι επικοινωνία, ενώ αν μιλάνε για το ίδιο θέμα ο κ. Γεωργιάδης με τον κ. Γκλέζο, αυτό είναι θόρυβος. Καλή Επιτυχία σε όλους τους υποψηφίους και Καλή Τύχη στην χώρα.