Δεν μπορώ και δεν θέλω να το πω ούτε με πιο κομψά λόγια, ούτε καλυμμένα, ούτε τίποτα. Και δεν έχω και λόγο. Κατανοώ φυσικά και τις δυσκολίες και το μαύρο κατάμαυρο κλίμα, που από μόνο του είναι ικανό να σου κάνει τα νεύρα κρόσσια. Κατανοώ και τον φόβο για το αύριο αν και ομολογώ ότι αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι οι αντιδράσεις. Αλλά δεν παύω και να θαυμάζω όσους έχουν πάρει απόφαση να μείνουν και να παλέψουν. Ρομαντισμός; Ενδεχομένως. Αυτήν τη φορά ίσως και όποιος με κατηγορήσει να έχει δίκιο.

Έτσι, το μπράβο στην απόφαση για ένα αφιέρωμα στα ελληνικά προϊόντα είναι απόλυτα ειλικρινές. Μπορώ επίσης να γράφω μέχρι να παγώσει η κόλαση για όλους όσους έχουν αποφασίσει να πάνε στην Αγγλία ή στο Βέλγιο -ενώ και εδώ που ήταν δεν προσέφεραν και κάτι φοβερό στο θαύμα της δημιουργίας. «Πιασάρικο» θα ήταν. Και μπορεί να μάζευα και τίποτις comments ή στο τσακίρ κέφι και κάποιο like. Μόνο που θα είχα καταχραστεί τον λιγοστό αυτό χώρο για να ξεθυμάνω. Αντ’ αυτού λοιπόν, θα υμνήσω όχι μόνο αυτούς που μένουν αλλά πολύ περισσότερο αυτούς που αποφάσισαν να μείνουν, ενώ θα μπορούσαν πολύ εύκολα να φύγουν και να διαπρέψουν ακόμα και αν πήγαιναν στη Γουατεμάλα.

Και δεν είναι λίγοι. Και δεν έχουν μόνο να παλέψουν με την ίδια την αγορά, αλλά πολύ περισσότερο με ένα τέρας που ονομάζεται «ελληνική γραφειοκρατία» και το οποίο μοιάζει κάποιες φορές να θρέφεται από την ταλαιπωρία που δημιουργεί. Και έχει γίνει τετράπαχο το ρημάδι. Η πιο πρόσφατη επαφή μου -από σπόντα- με το εν λόγω τέρας αλλά και με τη δημιουργικότητα και το πάθος ορισμένων τρομερών παιδιών, ήταν η ανάπτυξη του OliveShop (www.oliveshop.com).

Ένα project που το είδα να στήνεται σχεδόν μπροστά μου και που με υποχρέωσε να το χαζέψω. Όχι μόνο για το σωστό προϊόν του (το site εμπορεύεται αποκλειστικά βραβευμένο λάδι) και το απίστευτο στήσιμό του, αλλά και για τη γενικότερη λογική του και τελικά για τη νικηφόρα μάχη των δημιουργών του με τους τεμπέληδες που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι η επίσημη Ελλάδα.

Το ξέρω ότι υπάρχουν κι άλλα. Το ξέρω ότι τα αδικώ με το να μη τα αναφέρω. Αλλά δεν χωράνε. Χωράει ένα και αφού το έζησα είναι η καλύτερη ευκαιρία για να το πω και από εδώ. Μπράβο ρε παιδιά. Και σε σας και σε όσους την παλεύουν.