Προφανώς στη δεκαετία του ’60, αυτό ήταν η τηλεόραση. Αγνοώ όμως το πόσο προφανές είναι σε όλους πως στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αυτό το μέσο ονομάζεται ίντερνετ.

Όχι, δεν μελαγχόλησα στο άκουσμα της καινούριας τηλεοπτικής έκδοσης του Γούντστοκ, ούτε με επηρέασαν τόσο πολύ τα μπερδέματα ενός φίλου και blogger (μ’ αυτήν τη σειρά) που θέλησε να παρουσιάσει μία ολόκληρη κουλτούρα ως μόδα. Για να φτάσω να αναπολήσω δηλώσεις του Άμπι χρειάζονται πολύ περισσότερα εναύσματα. Αλλά δεν έχω παράπονο. Ακριβώς τη στιγμή που οι φιλοσοφικές και υπαρξιακές μου αναζητήσεις ακολουθούν φανατικά πτωτική πορεία, κάποιος κάτι θα σκεφτεί για να με ταρακουνήσει.

Αυτήν τη φορά, ήταν το καινούριο μότο της εταιρείας στην οποία προσφέρω τις υπηρεσίες μου. «From Content to Value» είδα γραμμένο στο meeting room και σχεδόν ταυτόχρονα ήξερα τι με περιμένει. Η ανησυχία μου επιβεβαιώθηκε πλήρως, όταν στα πρώτα μου ψελλίσματα περί του αν και κατά πόσο το περιεχόμενο και η αξία ταυτίζονται και διάφορα άλλα τέτοια συναρπαστικά, αντίκρισα το χαμόγελο του CEO. «Εσύ δεν είσαι που σου αρέσουν αυτές οι αναζητήσεις; Ευκαιρία να εξηγήσεις και στους υπόλοιπους τι σημαίνει ακριβώς αυτό το πέρασμα. Τι καλύτερο από το Online Marketing ‘09;»

Ομολογώ ότι δεν έχει και πολύ άδικο. Όντως αυτή η αναζήτηση για την ταύτιση ή την απόσταση μεταξύ αξίας και περιεχομένου, έχει χαρακτηρίσει πολλά βράδια μου – ειδικά με ένα φίλο που τυγχάνει να διαθέτει μία από τις καλύτερες πένες που έχω συναντήσει και έχουμε ανέβει μαζί το Γολγοθά των δύσκολων χρόνων του ίντερνετ (ιντερνέτ το λέγαν τότε κύριε Μάνο). Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που ο προβληματισμός μου δεν αφορά το τι θα πω αλλά το τι να πρωτο-πω.

Το προφανές, πως η αξία δεν είναι πάντοτε λογιστικά μετρήσιμη; Ή το ακόμα πιο προφανές πως τα σημερινά sites είναι μηχανές πιο περίπλοκες από τους πρώτους δορυφόρους και για να μετατραπεί το content σε value απαιτούνται και μία σειρά ακόμα παραμέτρων; Λέτε να βγάλω τέτοια είδηση;

Κάτι μου λέει πως εκτός από τον Άμπι Χόφμαν θα χρειαστεί να ανακατέψω και τον James Brown και τον Tim Berners Lee και μπορεί να βάλω και λίγο Μακ Λούαν. Όχι γιατί χωρίς αυτούς δεν γίνεται να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά γιατί κάπως θα πρέπει να ζωηρέψουμε. Και για να πω και την αλήθεια μου κάπως πρέπει να πείσω και το Γρηγόρη να είναι στο Δαΐς την Πέμπτη.