Συμβαίνουν αυτά φίλες και φίλοι. Πιάνουμε και κουβέντες για τα παλιά και υπάρχουν και νεώτεροι που θέλουν να αποδείξουν πως «δεν ήταν τόσο χάλια τα πράγματα».

Ναι; Ναι επέμενε ο σύντροφος Creative. Τι να κάνω λοιπόν και εγώ, άνοιξα το αρχείο μου να πιάσω κανένα διαμάντι. Δεν είναι και δύσκολο άλλωστε. Και το αρχείο εύκολα το βρίσκω και το διαμάντι είναι στον αφρό. Και δεν θα πάω μακριά. Σε δελτίο-α τύπου θα πάω. Κάτι απίστευτα δελτία Τύπου «from yesteryear», από εταιρείες που σήμερα θεωρούνται leaders (τώρα ποιος ακριβώς τους θεωρεί leaders θα σας γελάσουμε -μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τ’ ακούνε, στον καθρέφτη τους κοιτιόνται και μονάχοιτ’ς αγαπιόνται, καθ’ ό,τι όλοι οι υπόλοιποι, leaders κι αυτοί, τους τα χώνουν διαρκώς, τέλος πάντων, ξεφεύγουμε) αλλά τότε δεν ήταν και πολύ leaders (διότι άμα είσαι ένας από τους ελάχιστους, τι στα κομμάτια leader να είσαι;) και τσίμπαγαν ό,τι δουλειά έβρισκαν μπροστά τους (το ίδιο βεβαίως συμβαίνει και σήμερα, γεγονός που δείχνει ότι δεν πήγαμε και πολύ μπροστά) και δημοσίευαν όπου έβρισκαν το επίτευγμά τους.

Τα δελτία αυτά αρκούν για πολλά «Akrothigws» αλλά θα τα αφήσω για το καλοκαίρι που θα έχει και καταχνιά. Αλλά επειδή είχα case στο μυαλό μου, έπιασα ένα από τα καλά και συγκεκριμένα μερικά από τα καλά που παρουσίαζαν το εξής φαινόμενο – το οποίο δεν το έκανε μόνο ένας (leader) το έκαναν κι άλλοι (leaders): Γράφανε το κείμενο που περιέγραφε το site που είχαν φτιάξει (τότε, παλιά, τα δελτία Τύπου έγραφαν για το site που *είχαν* φτιάξει, όχι όπως λίγο αργότερα που γράφουν για το site που *θα* φτιάξουν) και μαζί σου στέλνανε και μια φωτό του site. Η οποία φωτό όμως, δεν ήταν screen shot (όπως θα περίμενε κανείς) αλλά φωτογραφία της οθόνης του υπολογιστή τραβηγμένη με φωτογραφική μηχανή. Ναι φίλες, φίλοι και creative directors, όπως το ακούτε. ‘Εφτιαχνε ο developer το site και μετά φωνάζανε φωτογράφο, άπλωνε παντιέρες και σποτ και τράβαγε φωτογραφία τον υπολογιστή (με κούρμπα στην οθόνη, γυαλάδα κ.λπ.). Ολοκληρωμένη καλλιτεχνική δημιουργία δηλαδή. Με τα ούλα της και με τα δόντια της και με την επικοινωνία της πληρωμένη – ενίοτε και ακριβά.

Να, κάτι τέτοια έκαναν και μετά το φιλοσοφούσαν και κατέληγαν “τι έχουμε να ζηλέψουμε από τους διαφημιστές;”