Η διαφήμιση -συμπληρώνουμε εμείς- είναι σήμερα το βασικό στήριγμα της ελευθερίας του λόγου και της δυνατότητας του πολίτη να επωφελείται από τον έλεγχο της εξουσίας που ασκούν τα μέσα ενημέρωσης.

Ιδίως στη εποχή του διαδικτύου, όπου ο συνδυασμός περιορισμού των εσόδων των παραδοσιακών μέσων από κυκλοφορίες και του μαζικού και οργανωμένου ψεύδους, καθιστούν την ελεύθερη δημοσιογραφία είδος απειλούμενο με εξαφάνιση. Όπως φαίνεται από την παρέμβαση των Ρώσων στις αμερικανικές και πλέον στις γαλλικές εκλογές (οι φήμες περί ομοφυλοφιλίας του Μακρόν), η «μετά-αλήθεια» δεν αφορά μόνο μικρές ομάδες και κοινότητες φανατικών. Αφορά επίσης και (όχι τόσο σκοτεινά πλέον) συμφέροντα που χρησιμοποιούν τις δημοκρατικές διαδικασίες και την ελευθερία του λόγου που υπάρχει στη Δύση για να την υπονομεύσουν. Η σοβαρότερη όμως επισήμανση, σε συνέχεια του καίριου αυτού επιχειρήματος, είναι ότι η φορολογική και γραφειοκρατική πολιτική που ασκεί το ελληνικό κράτος, με το φόρο επί της τηλεοπτικής διαφήμισης και ό,τι απομείνει από το αγγελιόσημο, λειτουργεί στην ουσία εις βάρος των μέσων ενημέρωσης και προς όφελος των διεθνών εταιρειών του διαδικτύου (social media και search engines), που απολαμβάνουν ένα αναίτιο και τεράστιο πλεονέκτημα χαμηλότερης φορολόγησης και ανταγωνίζονται αθέμιτα τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης στην αγορά προσέλκυσης διαφημιστικών εσόδων.

Ενώ δηλαδή τα μέσα ενημέρωσης, μέσω των οποίων προωθείται το κοινωνικό αγαθό του ελέγχου της κάθε είδους εξουσίας, θα έπρεπε κανονικά να έχουν την χαμηλότερη δυνατή φορολογία (λόγω των θετικών εξωτερικών οικονομιών -external economies), αλλά και του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος εντός των οποίων κινούνται, το ανόητο (ή κακόηθες) ελληνικό κράτος τα υπερφορολογεί προς όφελος διεθνών, μονοπωλιακού χαρακτήρα εταιρειών (δεν υπάρχει αμφιβολία για την παγκοσμίως δεσπόζουσα θέση που κατέχουν οι σχετικές διεθνείς εταιρείες στις δικές τους αγορές), τα οποία δεν ασκούν κανένα απολύτως έλεγχο της εξουσίας, αλλά αντιθέτως διευκολύνουν (άθελά τους κατά κανόνα) την μετάβαση στην εποχή της «μετα-αλήθειας».

Το κράτος ως εξουσία είναι φυσικό να μην θέλει να υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου, η κοινωνία όμως έχει ανάγκη από την ελευθερία του λόγου που μόνο η διαφήμιση μπορεί να εγγυηθεί. Συγχαίρουμε λοιπόν όσους επιτέλους σηκώθηκαν και μίλησαν για να την υπερασπιστούν.