Η υπόθεση όμως έχει πολλά κεφάλαια πριν καταλήξει και δικαστικές διαμάχες που θα κρατήσουν χρόνια. Οι σταθμοί έχουν ήδη προαναγγείλει ότι θα εξαντλήσουν όλα τα διαθέσιμα νομικά μέσα για να σταματήσουν τη συγκεκριμένη διαδικασία. Τα ερείσματα τόσο από πλευράς συνταγματικής όσο κι από πλευράς ευρωπαϊκού δικαίου υπάρχουν και είναι ισχυρά. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει επίσης πει την τελευταία της λέξη. Όταν θα βρεθεί προ συγκεκριμένων καταγγελιών θα πρέπει να δώσει νομική και όχι πολιτική απάντηση και μέχρι τότε οι πολιτικές συνθήκες θα είναι πιθανότατα τελείως διαφορετικές. Και η Επιτροπή φημίζεται για την ευελιξία με την οποία “αδειάζει” τις κυβερνήσεις που απέρχονται, ανακαλύπτοντας νέες νομικές ερμηνείες.

Ακόμα όμως κι αν τελειώσει η διαδικασία και οδηγηθεί σε νομικά αποδεκτό αποτέλεσμα
, εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα λειτουργίας καναλιών εκτός Ελλάδος που θα έχουν δικαίωμα να εκπέμπουν το σήμα τους στο εσωτερικό. Είναι μάλιστα πιθανότατο ότι τα κανάλια που θα κάνουν αυτή την επιλογή θα έχουν σοβαρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα λόγω των παρανοϊκών φόρων και ασφαλιστικών εισφορών που πρέπει να πληρώνουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί στην Ελλάδα. Μπορεί να εμποδίσει μια κυβέρνηση την εκπομπή ενός νόμιμου σταθμού που εκπέμπει π.χ. στην Κύπρο; Η απάντηση αφορά στα ιερά και στα όσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού αν είναι θετική σημαίνει την ευθεία κατάργηση της ενιαίας αγοράς στον συγκεκριμένο τομέα.

Τέλος, η δυνατότητα της παροχής διαδικτυακών τηλεοπτικών υπηρεσιών δεν πρέπει καθόλου να αποκλειστεί, αφού μιλάμε για άδειες με μακροχρόνια διάρκεια. Με την σημερινή τεχνολογία μπορεί κανείς να μετατρέψει πολύ απλά την τηλεόρασή του σε οθόνη υπολογιστή και να απολαμβάνει ένα τηλεοπτικό μπουκέτο δυνητικά πολύ πιο ανταγωνιστικό από αυτό που θα προσφέρουν τα επίγεια αδειοδοτημένα κανάλια. Το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει και περιεχόμενο που παράγεται εντός Ελλάδος και εξάγεται στο εξωτερικό, με πολύ μικρότερη τελική φορολογία. Ιδίως αν το ελληνικό κράτος κάνει την ανοησία να συνεχίσει την πολιτική του ελέγχου και του αποκλεισμού των αντίθετων φωνών. Ένα τέτοιο τηλεοπτικό πακέτο θα έχει άλλωστε και το πρόσθετο πλεονέκτημα της αφάνταστα καλύτερης διαφημιστικής στόχευσης σε σχέση με τα επίγεια κανάλια, αλλά και της δυνατότητας να αποκομίζει πολύ μεγαλύτερα κέρδη λόγω πολύ χαμηλότερης τελικής φορολογίας.

Συμπέρασμα. Δεν είμαστε κοντά στο τέλος της σχετικής διαδικασίας, ούτε καν στην αρχή του τέλους. Μπορεί να μην βρισκόμαστε καν στο τέλος της αρχής. Όσοι πάντως ετοιμάζονται να συμμετάσχουν στην αδειοδότηση Τσίπρα (πέραν της αδάμαστης πίστης τους στην καλή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, μια που θα λάβουν τοις μετρητοίς τις υποσχέσεις που θα τους δώσει ο κ.Τσίπρας), θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι υπάρχει και μια ακόμα εκδοχή που θα πρέπει να συνυπολογίσουν. Ότι δηλαδή η κυβέρνηση τα γνωρίζει όλα αυτά κι απλώς χρησιμοποιεί όλη αυτή την φασαρία για να κάνει ακριβώς ότι κι όλες οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν από το 1989 μέχρι σήμερα: να βρίσκεται σε μια αέναη – και αόρατη στους κοινούς θνητούς- διαπραγμάτευση με τα κανάλια.