Σύμφωνα με αυτόν, ο manager διαχειρίζεται, ενώ ο ηγέτης καινοτομεί. Ο manager διατηρεί, ενώ ο ηγέτης αναπτύσσει. Ο manager βασίζεται στον έλεγχο, ενώ ο ηγέτης εμπνέει εμπιστοσύνη. Ο manager έχει το βλέμμα του στραμμένο στην κερδοφορία, ενώ ο ηγέτης κοιτάζει τον ορίζοντα. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι καθημερινά βλέπουμε γύρω μας ανθρώπους που ενώ έχουν διαπρέψει στον κλάδο τους, επιχειρούν από managers να γίνουν ηγέτες θεωρώντας δεδομένη την επιτυχία τους. Το αποτέλεσμα είναι να «παίρνουν στο λαιμό τους» όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και την ίδια την εταιρεία και τους ανθρώπους της.

Πόσες φορές δεν έχουμε δει να αποχωρεί από μια εταιρεία π.χ. τροφίμων ένας manager, ο οποίος έφερε πολλές επιτυχίες σε αυτή και να αντικαθίσταται από άλλον manager, ο οποίος όμως ενώ διαχειρίζεται ορθολογικά τις καταστάσεις, δεν φέρνει το ίδιο αποτέλεσμα; Αυτό συνέβη διότι ο πρώτος ήταν ηγέτης, ενώ ο δεύτερος manager. Ένα ακόμα πιο ξεκάθαρο παράδειγμα προκύπτει από το χώρο της δημοσιογραφίας. Πόσες φορές δεν έχουμε δει κορυφαίους και ικανότατους δημοσιογράφους, με τεράστια εμπειρία και γνώσεις, να δημιουργούν δική τους εκδοτική εταιρεία ή δικό τους μέσο, χωρίς όμως επιτυχία; Ένας καλός δημοσιογράφος δεν σημαίνει ότι θα γίνει και καλός manager, πόσο μάλλον επιτυχημένος ηγέτης.

Οι αποστάσεις είναι πολύ μεγάλες, ωστόσο φαίνεται ότι είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητές, ίσως διότι η ανθρώπινη ματαιοδοξία υπερκαλύπτει τη λογική. Σε μια εποχή όπως η σημερινή, η ύπαρξη ενός καλού manager δεν αρκεί. Χρειάζεται ο ηγέτης, ο άνθρωπος που «θα πάρει πάνω του το πράγμα», θα πάρει πρωτοβουλίες – ενίοτε κόντρα στους πολλούς, θα ρισκάρει. Αν ψάχνετε για ηγέτες στην ελληνική αγορά, ρίξτε μια ματιά στις κερδοφόρες (ναι, υπάρχουν ακόμα!) επιχειρήσεις μας. Απλά πράγματα…