Πέτρα του σκανδάλου ήταν τα «υπέρογκα» ποσά που πρόκειται να σπαταληθούν για την παρουσία στα SNS της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας (http://www.pde.gov.gr/) –ποσά της τάξης των «15.000 ευρώ για δημιουργία λογαριασμού στο Facebook». Το θέμα έγινε repost στα SNS, ακολούθησαν εκατοντάδες follow-ups και έφτασε τελικά μέχρι τα τηλεοπτικά κανάλια και από εκεί σε επίσημη απάντηση εκ μέρους της θιγόμενης υπηρεσίας.

Για προφανείς λόγους, δεν θα μπω στη διαδικασία να συζητήσω εάν το ελληνικό κράτος σπαταλάει λεφτά (με σωστό ή λάθος τρόπο). Ούτε θα αναφερθώ στο είδος «δημοσιογραφίας» που προκύπτει όταν απομονώνει κανείς σημεία από μια πρόταση, παρακάμπτοντας «λεπτομέρειες», όπως έκανε το Wired and Ready –μία τέτοια «λεπτομέρεια» ήταν το χρονικό διάστημα για το οποίο θα δίνονταν τα ποσά (άλλο είναι «παίρνω 15.000 για να στήσω ένα account στο Facebook» και άλλο «παίρνω 15.000 για να στήσω ένα account στο Facebook και να το συντηρώ για τρία χρόνια») σε τελική ανάλυση, ο καθένας διαβάζει και πιστεύει ό,τι θέλει.

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι με πόση απαξίωση αναφέρθηκαν, τόσο στο αρχικό μπλογκ ποστ όσο και σε πολλά από τα follow-ups, τα SNS γενικώς: η αίσθηση που είχα από πολλούς ήταν του επιπέδου «έλα μωρέ που θέλουν και λεφτά για να σηκώσουν μια σελίδα στο FB και να κάνουν και 2-3 tweets την ημέρα» –και όταν λέω «από πολλούς» εννοώ και από επαγγελματίες της πιάτσας. Και δεν θα πω ψέματα αν πω ότι η αντίδρασή μου ήταν, κυριολεκτικά, εκείνο το παλιό, φανταρίστικο «Ρε πάτε καλά;!».

Ένας ιδιώτης χρήστης, δικαιολογείται να μπερδεύει τις πέντε προσωπικές σαχλαμάρες που ανεβάζει καθημερινά στο Facebook και στο Twitter με την πραγματική, εταιρική παρουσία –γιατί μέχρι εκεί ξέρει. Υπάρχουν και αυτοί, όμως, μέσα στην πιάτσα, που ιδρώνουν να εξηγήσουν στους πελάτες τους ότι, αν θέλουν πραγματικά αποτελέσματα από τα SNS και από το Web γενικότερα, πρέπει να πληρωθούν dedicated άνθρωποι για να κάνουν dedicated δουλειές… ότι πρέπει να υπάρχει στρατηγική και πλάνο που θα αναπροσαρμόζεται διαρκώς… ότι πρέπει να υπάρχουν διαδικασίες crisis management γιατί δεν ξέρεις τι θα σου σκάσει κι από πού (όπως έμαθε πρόσφατα και η Βούλα)… ότι πέντε φωτογραφίες στο Flickr και ένα ερασιτεχνικό βίντεο στο YouTube δεν σημαίνουν «multimedia experience»… ε, λοιπόν, όλοι αυτοί, από πού κι ως πού βρίσκουν τα δεκαπέντε χιλιάρικα πολλά; Γιατί προσωπικά (και εννοώ και από την καρέκλα που κάθομαι τώρα), αν έβλεπα μια τέτοια προσφορά για όλο αυτό το τέρας που λέγεται «σοβαρή εταιρική παρουσία στα SNS», θα τη θεωρούσα απαράδεκτα φτηνή –όχι το αντίθετο. Ή μήπως δεν έχω καταλάβει τι (και πόση) δουλειά κάνουμε;